Friday, September 19, 2008

see through


Κάποτε ένιωθε γυάλινη
Και ευκρινής
Φοβόταν ότι όλοι στο μετρό
θα έβλεπαν τη σκέψη της
Ένα κορίτσι απέναντι
στο λεωφορείο
γέλαγε σιγανά
κάθε που εκείνη σκεφτόταν κάτι αστείο
και κάποιες ηλικιωμένες κυρίες, αυστηρές
στραβοκοιτούσαν
σε κάθε αναπόληση της
λάγνα
Μια γυναίκα ευγενική την έπιασε απ΄ τον ώμο
σε μια άξαφνη σκέψη θλιβερή
κι ένας ευαίσθητος νεαρός της έσφιξε το χέρι
στον αναλογισμό μιας παλαιάς απώλειας
Ένστολος τύπος ακούμπησε το όπλο του
ανήσυχος
επάνω σε βουβό
αντάρτικό της συνειρμό
κι ο νοητικός της θαυμασμός
για ένα αγόρι περαστικό και όμορφο
το έκανε αχνά
να χαμογελάσει


Ένα ταξί σταμάτησε πριν το φωνάξει
-πρόθυμα!-
και ο περιπτεράς
μίας πλατείας άγνωστης
της έδωσε τη μάρκα της
προτού του το ζητήσει

Τόσο διάφανη λοιπόν,
και τόσο εκτεθειμένη
φοβόταν πλέον
να σκεφτεί
και να ονειροπολήσει
μήπως είχε όνειρά απρεπή
και σκέψεις ακατάλληλες
άνω ή κάτω των 18
και τη συλλάβουν τελικά
για προβολή
δημόσιας αιδούς

Κι έτσι έπαψε να σκέφτεται

6 comments:

Anonymous said...

Βλέπω ότι γύρισες ξανά δημιουργικά. Έστω και με ταξί...
Δικοί σου,
Χάρ(λ)ης

koritsi_oksi said...

:))

Conos said...

very nice... m' aresei pou ta poiimata sou exoun kati to mathimatiko mesa tous. :)

koritsi_oksi said...

ναι ε? Εγώ λοιπόν αυτό δεν το αντιλαμβάνομαι!Ευχαριστώ :)

markos-the-gnostic said...

άσε πόσες φορές το έχω σκεφτεί. αν δεν είχαμε αυτό το καταφύγιο θα ήταν εφιαλτικό

koritsi_oksi said...

ενίοτε δεν φοβάσαι ότι το χάνουμε?