not a shame

hiber(nation)

έλεγε λοιπόν ότι αν ακολουθούσε μια φανταστική ηλεκτρική γραμμή
- ναι, μόνο νοητά, αφού το έχει δεχτεί
δεν έχει πόδια πια*-,

μπορεί και να θυμόταν τον φωτεινό κόμβο της πρώτης διακλάδωσης
και όλο το φασματικό τοπίο άπειρων δυνατοτήτων
που άνοιγε μπροστά του
και μόνον τότε ίσως να ένιωθε
έστω και στιγμιαία
εκείνους τους τρομακτικούς ιονισμούς
του νου
που να δεις πως τους λέγανε
τον καιρό εκείνο,
όνειρα;

*σάπισαν λένε λόγω αδράνειας
μετά από τον μεγάλο ύπνο
και τά' κοψαν
κάποιοι φιλεύσπλαχνοι φύλακες-
τώρα μένει ένα μούδιασμα κι ένα ζευγάρι παπούτσια
για να θυμίζουν αόριστα την ύπαρξή τους

Η πρωταγωνίστρια έκατσε σοβαρή απέναντι από την ξεθωριασμένη καρέκλα του σκηνοθέτη σταυρώνοντας τα χέρια. Και τώρα τι κάνουμε; ρώτησε αυστηρά βγάζοντας τα γυαλιά της. Τώρα που μου παραχάραξες αμετάκλητα το φαντασιακό μιας ένδοξης όψιμα φερέλπιδης προσωπικής ιστορίας; Τώρα που μου μουτζούρωσες με ανεξίτηλη ακρυλική μπογιά τις μαγικές οθόνες; Τώρα που με άφησες να αποστηθίσω το δυσκολότερο ρόλο τι τρικ θα βρεις για να διασώσεις την τόσο εύθραυστη λόγω παλαιότητας γοητεία του ενίοτε ικανού αν και μη αναγκαίου χαρακτήρα μου;

Ανακάλυπτε με λύπη ότι πολύ αργά μέσα στις βαθιές κι ανήσυχες θάλασσες- των πιο ρητών θέλω- κι ενίοτε κάποιες ανάσες πριν από κάθε λογής πνιγμό, διαλύονται τα νέφη από βαριές φανφάρες που πάγια θολώνουν τις καθημερινές πλαστικοποιημένες σχέσεις και μόνο τότε γίνεται γνωστό, με την πιο θλιβερή επένδυση βεβαιότητας, ότι λίγων η εγγύτητα μπορεί να χτίσει προκυμαίες και των πολλών παραμένει σφύριγμα ελαφριάς οπερέτας ή μεσημεριανή χαύνωση μπροστά σε τουρκική σαπουνόπερα ή απλώς ένα ακόμα νερωμένο ποτό στο δίπλα μπαρ.

of this men shall know nothing

max ernst 1925

sorry of the eye

Λεπτές λεπτές μαύρες γραμμούλες έτοιμες εξαπλώνονται στο άσπρο λεπτό κέλυφος Αυτό που είναι έτοιμο να γίνει ή όχι μια γραμμή πόνος πάνω από το στομάχι εισπνοή εκπνοή κίτρινες λαμπερές ισχνές γραμμές διακλαδωτές έτοιμες να φουσκώσουν να προχωρήσουν προς τα εμπρός να αστράψουν στο σκοτάδι εμπρός στα μάτια μας που δε βλέπουν τα μάτια μας να σπάσει ο ουρανός κομμάτια πορσελάνη και να σειστεί να πέσει η βροχή πυκνή σα γάλα και να μυρίσει το έδαφος δυόσμο βασιλικό να βουλιάξουν τα πόδια μας στη μυρωμένη λάσπη να σπάσει να σπάσει το κέλυφος η άσφαλτος τριγύρω μας που καίει η πόρτα αυτή η γυάλινη πόρτα που εμποδίζει τα χέρια μας να φτάσουν τα χέρια μας που γρατζουνάνε με σπασμένα νύχια θραύσματα από γυαλί στα δάχτυλα ροζ μικρές γραμμές γεννούν συνέχεια καινούριες πυκνώνουν σε ένα αχνό κόκκινο δίχτυ να ανοίξει να σκιστεί η σάρκα το ασπράδι του ματιού να βγει η φωνή μας σα φωτιά άγρια και να κυλήσει στα αυτιά μας να μας κάψει ολόκληρους αχ ας σπάσουμε αυτό το κέλυφος που καίει πια ασφικτυούμε

clinamen

γιατί αν δεν παρεκκλίνουμε
λίγο
από τις υπέροχες ευθείες μας πορείες

δεν θα συναντηθούμε ποτέ,

και τότε
ποιος θα ανάψει

τον θερμοσίφωνα
της ιστορίας;

Η πρωταγωνίστρια καθηλωμένη εκ σεναρίου σε πολυθρόνα τόσο κυριαρχικά απέραντη ώστε τα άκρα της να αιωρούνταν τρομακτικά μακριά από το πάτωμα ένοιωθε σαν να βλέπει περισσότερα απ’όσα θα ήθελε ή σα να της είχε τελειώσει η αναπνοή ή σαν το εσωτερικό του κεφαλιού της να βρισκόταν σε έκτακτες συνθήκες αναμονής καταιγίδας. Από τις καταιγίδες αυτές που πνίγουν αμετάκλητα τα λουλούδια που χρειάζονται το πιο λίγο πότισμα, ή καίνε τυχαία μοναχικά δέντρα που βρίσκονται στο πέρασμά τους, θυμίζοντας περίτρανα την απουσία συμπαντικής δικαιοσύνης, καθότι και η ίδια η φύση μπορεί να φανεί εγκληματικά αμελής ακόμα και προς τους πιο ενθουσιώδεις, αλλά τελικώς και πιο ανυπεράσπιστους, απολογητές της. Ή ίσως κυρίως σε αυτούς.cut

υποψιαζόταν πάντως ότι τα πράγματα μένουν ἀπεχθῶς ατάραχα μόνο αν δεν μετακινήσεις και εσύ κάτι σε αυτά –έστω και μικρό, όπως μια λέξη από μια πολυειπωμένη φράση ή μια πολυθρόνα μακρυά από την τηλεόραση ή μια απρόσμενα εκδηλωτική χειρονομία σε κάποιον που το έχει ανάγκη - και ότι δε θα γίνονταν πουθενά καλοκαιρινοί σεισμοί εάν οι πεταλούδες της όψιμης άνοιξης δεν χτυπούσαν καμιά φορά λίγο πιο βιαστικά-και ίσως κάπως θυμωμένα- τα φτερά τους

έγινες κι απόψε μακρυά-
πίσω από κόσμο με χρωματιστά ρούχα και φως κίτρινο που ωρύεται
πίσω από εικόνες θρονιασμένες σε σελίδες περιοδικών και δρόμους βρώμικους από γράμματα
πίσω από καραμελωμένα σπίτια - συμμετρικά κομμάτια σιλικόνης, ψεύτικα φρούτα, χρωματισμένη κερατίνη και σκυλιά του σαλονιού σε πόζες-με στενά σιελ δωμάτια με κίτρινες γραμμές κι απίθανα κουφώματα, λευκό παρκέ και ακλόνητες πόρτες ασφαλείας
και πάνω στο τραπέζι -ενίοτε- να κουδουνίζει ένα παλιό παράφωνο τηλέφωνο
από εκείνα τα γυαλιστερά τα μαύρα με το μεγάλο ακουστικό κι ένα καντράν στρόγγυλο και διάφανο με αριθμούς ανάποδα – έτσι ώστε το 9 να είναι ίσως το 6, το 5 να φέρνει πονηρά στο 2 ενώ το 1 και το 7 να μπερδεύονται
και μόνο το 8 να μένει ατάραχο σαν όρθιο άπειρο ή σαν ένα 3 κι ένα μικρούλι έψιλον (που μπάσανε αθόρυβα σε λάθος μαχαλά) αντάμα
μα εσύ εκεί- να παίρνεις επανειλημμένα το μηδέν – (οοο)
πίσω από τα πυκνά παράσιτα που δεν αφήνουν να σ' ακούω να ανασαίνεις στ' αλήθεια,
πίσω από λόγια ξύλινα και βαριά σαν τραπέζι κουζίνας
πίσω από σκουριασμένα αραβουργήματα κοινοτοπίας και χάρης
τότε λοιπόν είναι που οι λέξεις μου το σκάνε τρομαγμένες σα ζωύφια ( να φαν τα φύλλα από παλιά μου τετράδια να ροκανίσουν τη μνήμη από το λάπτοπ)-κάποτε μάλιστα καν πριν τις σκεφτώ μου ξεγλιστράνε -
και μένει εκείνο το αέναο τουτ τουτ στον αέρα
να γίνεσαι όλο και πιο μακριά
μέσα σε μια απίθανη προοπτική στο άπειρο βάθος των λοξών συγκλινόντων γραμμών της μνήμης ή του τηλεφώνου
στο σκούρο τέλος από μονοπάτια ξέφωτα, χωμάτινα κομψά περιφραγμένα από δέντρα κίτρινα
ψηλά ξερακιανά και απελπισμένα, γκρι ουρανούς και μόνο ένα πληκτικό ωχρό φεγγάρι σε μιαν άκρη,
να περιμένεις
μήπως κι αυτό το μακρυά λέει κάποτε ομορφύνει παράφορα
και γίνει πίνακας σε κάδρο κίτρινο πάνω από το πιάνο
ή δερματόδετο βιβλίο στο συρτάρι
ή όνειρο που ξέχασες λίγο πριν σηκωθείς μετά από τον βαρύ ύπνο της Κυριακής

Η πρωταγωνίστρια εισήλθε με σθένος στο πλατό φτύνοντας επιτέλους τα κουκούτσια από τις εδώδιμες αποικιακές ανθρώπινες συνάφειες εποχής, που τόσο καιρό την εφησύχαζαν εκ του σύνεγγυς, καταστέλλοντάς της επιτίδεια τη σκέψη με καλλιγραφικά καρικεύματα αφοσίωσης και κομψής ελαφρότητας. Χαμογέλασε με γαλαντομία στον ράθυμα ανεστίαστο φακό και διέτρεξε το αποστηρωμένο μινιμαλιστικό σκηνικό με ατόφια εφηβική βιάση. Φυλλομέτρησε ταχύτατα το αενάως επαναλαμβανόμενο σενάριο, σηκώνοντας ανεμοστρόβιλούς μεταφυσικής δυσφορίας και κοσμικής ανισορροπίας και αποστήθισε εγκαρδίως μόνον τις υποσημειώσεις με τα μικρότερα γράμματα και τους φωτεινότερους των αστερίσκων. Αρνήθηκε, παρ’ αυτά, σθεναρά τη διεκπεραιωτική τους εκφώνηση, καθώς αιφνιδίως τις κατέταξε στις άρρητες κεφαλίδες των ιερών γραφών του μυστικού τάγματος του ανένδωτου πανθεϊστικού υποκειμενισμού και της ζωογόνας ευλαβούς αντινομίας. Αντιρρησίας του κατ’ ουσίαν δυϊστικού δόγματος της καταναγκαστικής αποδοχής αναρτημένων αντιλήψεων, φασματικώς θερμών και χαρτοκοπτικής σχηματοποίησης, απεκδύθηκε αυτοβούλως τα ατσάλινα ιδεολογικά της υποδήματα γλιστρώντας φιλάρεσκα στο απύθμενο θεοσοφικό κενό προκειμένου να το δαμάσει με το επικείμενο θράσος της αειθαλούς λογικής.cut

μετά λοιπόν από τόσο καιρό θυμάμαι μόνο ένα στενό μπαλκόνι χωρίς κάγκελα με σκόρπιες λίγες λέξεις στα πλακάκια κι έτσι όπως ο ειρμός τους χάθηκε στο χρόνο μόνο μια αίσθηση έχει πλέον απομείνει από μιαν ιστορία που αληθινά δεν διηγήθηκε ποτέ κανείς όμως κάπως κι οι δυο γνωρίζαμε κι έτσι δεν χρειάστηκε ούτε για μια στιγμή να κρύψουμε ο ένας το τέλος απ' τον άλλο

Time is a river without banks

Marc Chagall

It came up

Είναι κάτι στιγμές μικρές –απειροελάχιστες
που μοιάζουν να χωράνε όλο το μέλλον
Κι άμα τις χάσεις σου μένει αμανάτι να μη χωράει πια πουθενά

Χθες βράδυ έπεσε άλλος ένας τοίχος ματαιότητας
Πόσο να περιμένεις για να πέσει το ταβάνι;
Κι οι μουσικές ας παίζουν - πλέον δεν βοηθούν καθόλου στη συντήρηση

Κάποτε πίστευα πως σ’ έφτιαξα επίτηδες μακριά
Για να εξασκώ τα μάτια στην απόσταση – μήπως και καταλάβω
Ξέχασα όμως ότι έχω μυωπία

Και το σκοινί της μνήμης συρρικνώνεται
Κάθε που λέω να γυρίσω χάνω επίμονα την άκρη
Σαν κάποιος να έχει σβήσει οριστικά αυτό το δρόμο από το χάρτη μου

Κι όσο φύσαγε ξόρκια στο μυαλό η νύχτα
κι έβρεχε στον δεξί μου ώμο έμαθα πια
Οι βραδυνές πραγματογνωμοσύνες είναι πάντα οι πιο σκληρές

Ξέρεις, το άλλοτε είναι μια πόρτα που κάθεται ορθάνοιχτη όλη μέρα αχανής και περιμένει
ήσυχα. Κι όταν την πλησιάσεις και συνηθίσουνε τα μάτια σου στο φως και ξεπεράσεις ακόμα και τον ίλιγγο, που κουβαλάει ενίοτε ο χρόνος, αίφνης καταλαβαίνεις
(όπως όταν ξυπνάς κάποια πρωινά κι είναι σα να ξαναδιαβάζεις ένα ποίημα που χει στοιχειώσει το δωμάτιο-και τότε μόνο ακούς να βρέχει δυνατά ή να περνάει μια μπάντα - παίζοντας –λίγο φάλτσα είν’ η αλήθεια-εκείνη τη μελωδία του Γκρίγκ που αγαπούσες αλλά δεν έχεις πια πικάπ να την ακούς)
(ή όταν απομακρύνεσαι από ένα ακατανόητο πίνακα και έξαφνα βλέπεις να χαράζει ένα γνώριμο –και ίσως κάπως θλιμμένο- τοπίο).

μεταξύ συγκεκριμένων ημερών εμφάνιζε εκείνη τη μικρή πίστη ότι πίσω από κάθε βροχή κρύβεται και μια ιστορία και γι' αυτό ταραζόταν ανεπανόρθωτα μετά από κάτι σύντομες και σφοδρές μπόρες

Με το πρώτο βλέμμα στο ταβάνι η πρωταγωνίστρια αναρωτήθηκε τι ήταν αυτό που της άλλαξε τόσο πολύ τις κυριακές σαν να έσβησε το φως ή να χάλασε ξαφνικά ο θερμοσίφωνας και έμεινες χωρίς ζεστό νερό να τουρτουρίζεις στην μπανιέρα. Έψαξε ξανά να βρει την αναπνοή της – που ήταν μπλεγμένη σε ένα μακροσκελές και πυκνό όνειρο κρεμασμένο από παιδικές αναμνήσεις και ακαθόριστους γονιδιακούς φόβους και εμμονές- ώστε να βρουν τα πόδια της πρησμένα τις παντόφλες, επιτυχώς κρυμμένες στην πιο μυστηριώδη θέση της ανεξερεύνητης στέπας που απλωνόταν κάτω από το κρεβάτι της και τραβήχτηκε δυσκίνητα, σα να φορούσε τα χρόνια της κουστούμι, μέχρι το φως που έριχνε το παράθυρο της κουζίνας πίσω από τον καναπέ. «Είναι χειμώνας» σκέφτηκε ή είπε – δεν είχε σημασία γιατί όταν ξυπνάς μονάχος σου ο μόνος ουσιώδης θόρυβος είναι η σκέψη σου- «Δεν θά πρεπε να έχει κουνούπια. Ποιος χάλασε πάλι το θερμοστάτη- bloody weather» και πάτησε το λιγδιασμένο διακόπτη του βραστήρα ελπίζοντας να έχει μείνει νερό από τα ατελείωτα τελευταία χτεσινά τσάγια. Το βρώμικο φως του δωματίου την έκανε να σηκώσει τα μάτια προς το ρολόι. Πλησίαζε απόγευμα- για άλλη μια φορά η μέρα τελείωνε σα να της είχε χυθεί στο πάτωμα από σκισμένη συσκευασία. Σήκωσε τους ώμους κι έστειλε μια μακριά τούφα που έπεφτε στο δεξί μάτι στην άλλη πλευρά του κεφαλιού. Ούτως ή άλλως τα κυριακάτικα πρωινά της άφηναν στο στόμα τη γεύση παιδικού σιροπιού για το βήχα. Η πίκρα τους ήταν πιο βαθιά και διαρκής από την ύπουλη γλυκύτητα τους. Αγκάλιασε τη μεγάλη κίτρινη κούπα και σωριάστηκε στον καναπέ περιμένοντας το σούρουπο να εισβάλει σαν επίδραση αναλγητικού.cut

Μην ξιπάζεσαι,
είπε ανέκφραστα,
μπήκες και συ εντέλει
σε αυτό τον πεπερασμένο
χορό
των ανθρώπων που με τις λέξεις τους θρεφόταν
με τη μόνη διαφορά
ότι σε εκείνους ανταπέδιδε ανατριχίλες
ενώ σε σένα
σταύρωσε τα χέρια

Γυρνάς,
μερικά μέτρα αργότερα είναι που όρισες ξανά το θάρρος
κοιτώντας πίσω είναι που άκουσες τι τόλμησες
και τι μπορούσες να τολμήσεις παραπάνω
-άραγε-
μονάχα η μυρωδιά μιας κούπας ευτυχίας εξάλλου τότε έφτανε
για επίδειξη ασκήσεων συγχρονικής γενναιότητας
Τώρα,
που όλα τα μέτρα έχουν παιχτεί πιο γρήγορα και είμαστε στην παύση
ζυγίζεις το αντίβαρο της τόλμης σε μαξιλαροθήκες εμπριμέ
βόλτες στην εξοχή με αμάξι
κι εξάδες από ποτήρια του λικέρ
που ξέμειναν στο βάθος μιας ντουλάπας
μακριά από το κρύο της αναμονής μιας δόσης
έξης
Πως είναι να μη θέλεις
(μόνο όταν θέλεις όμως γίνεσαι γενναίος)
Ποιος θέλεις ανδρεία σήμερα καλέ μου
(μέτρησα το βεληνεκές αυτού που ονόμασες ζωή)
Πόσο κοντά στο κέντρο βρέθηκες
(όσο και μακριά από την άκρη)

σπουδή σε κιτρινισμένη φωτογραφία που δεν τραβήχτηκε ποτέ

η θάλασσα πάντως γνώριζε λέει όλα όσα δε γνώριζαν
πατώντας στα ίδια τα ζεματιστά χαλίκια
πόσο πόναγε (το αγκάθι του πιο τυχαίου αχινού
μπροστά στα πόδια σας)
πώς μέσα στο νέο αλάτι έμοιαζε να έκλειναν οι παμπάλαιες πληγές
να μοιάζουν τώρα πια
αμυχές (από αυτές που μόνο μάτια κάνουνε)
κι όλα όσα δεν ήθελαν να ξέρουνε η θάλασσα πάντως ήξερε λέει
κίτρινες ώρες
παγιδευμένοι πιο πέρα λίγο πιο δίπλα λίγο (εύχαρεις πάντα επιμόνως)
περιτυλίγματα από χάρτινες συμπάθειες
(η σκέψη δυο χαμόγελα αλλού
από το σώμα) κολλαριστές
(μόνο ένα βλέμμα ίσως να αρκούσε να τσακίσουν ίσως)
κι όλα όσα δεν έφταναν να ζήσουν η θάλασσα πάντως μάντευε
και τα κατάπινε έπειτα μ’ εκείνο το βαθύ θόρυβο
πλαταγίζοντας την τεράστια λευκή ωραία γλώσσα της
με ιερά ευχαρίστηση (μόλις αγγίζοντας υπενθυμιστικά τα
δάχτυλα σας μαυρισμένα) σαν βαριές λέξεις σκορπισμένες ποτισμένες
μεσημέρια
κι εικόνες κλεμμένες από ημερολόγια και καλοκαίρια καλλονών
(έν’ άλλο άλλοτε αν όχι ιδανικό, τότε ανάξιο)
σε σέπια καρτ ποστάλ βουβά ειδύλλια
σε άφταστα μακάρια νησιά κάποιου αγίου
η θάλασσα υπήρξε πάντως
(α, αυτό τουλάχιστον ας μην το αρνηθεί κανείς)
κάπως παράλογα ζεσταμένη και γεμάτη
από όλα όσα δεν ήτανε να γίνουν
ή (έστω) καλώς απλώς-κι επιμελώς- δεν έγιναν

Ποίηση

Προσπαθούσε λέει να
βγει από τις παύλες που την είχαν τόσο καιρό φυλακίσει
να μπει στην ιστορία ισότιμη
με όλες τις άλλες φράσεις.
Να ελευθερώσει τολμηρά τους δέσμιους των παρενθέσεων
Και των πχ.
Να σπάσει τα ειρωνικά κάγκελα των εισαγωγικών.
Να βγάλει το υποτιμητικό φέσι των υποσημειώσεων.
Να ξεσηκώσει ακόμα και εκείνες τις παραμελημένες λέξεις
που ενίοτε κρύβονται ανάμεσα σε δυο κόμματα.

Γνώριζε όμως, αλίμονο,
ότι όσο θα υπάρχουν τελείες και θαυμαστικά,
όσο θα ηγούνται τα υπερφίαλα κεφαλαία των προτάσεων,
όσο αυταρχικά ουσιαστικά θα κατατρέχουν τα επίθετα
και τα ρήματα θα βασιλεύουν ανέγγιχτα από τα ανίσχυρα επιρρήματα
δεν πρόκειται να επέλθει απελευθέρωση από
την βάναυση ολιγαρχία του συντακτικού.

Όσο και αν διακριτά ρεύματα επιτάχυναν το συνήθη ρυθμό της αναπνοής της
αναγνώριζε σκυθρωπά ότι τέτοιες αναταράξεις έχουν βραχεία διάρκεια και επανερχόταν σύντομα σε επίπεδα διανοητικής θερμοκρασίας δωματίου.

Για κάποια ευγενή σοκάκια, στενά και ιδιαζόντως στριφογυριστά είχε την διόλου οικουμενική επίγνωση ότι δεν έχουν γυρισμό. Τα σημάδευε εντούτοις φυτεύοντας πλούσια σκοίνα για την περίπτωση εθελούσιας αναμνησίας.

Είχε συναντήσει επίσης εκείνη την αποσιωπημένη υποσημείωση που σπάνια βρίσκει κανείς πλέον, χαραγμένη με την πιο μικρή γραμματοσειρά -μεγέθους 8- που λέει ότι
το βίαιο ξήλωμα – στην οξεία γωνία μιας τυχαίας συγκυρίας - ενός παλαιού αλλά βαρέως ονείρου προσφέρει ενίοτε το νήμα για την ύφανση ενός νέου, ίσως ελαφροτέρου, αλλά ευκρινώς ανθεκτικότερου.

Αρεσκόταν συχνά στην παρατήρηση της διέλευσης αυτών των ελαφρώς ηλικιωμένων κυρίων με κάτι παλαιωμένες γκριζωπές κοτσίδες και τα μανίκια του σκούρου μπλε σακακιού τους κάπως ξηλωμένα κάτω από τους αγκώνες, έτσι ώστε να λαμπυρίζει η απαστράπτουσα πιτσιλωτή φόδρα και εκείνο το χαρακτηριστικά αφημένο χαμόγελο σα να επιμένουν να μην ακούν τον συντριπτικό ήχο των αρειμάνιων σαγονιών του κόσμου αυτού.

Χωρίς Τίτλο

Δεν υπάρχει καιρός για ανάσα,
ξέρεις πως είναι λέει να πνίγεσαι στην ίδια σου την ελαφρότητα την ψεύτρα
να υποκύπτεις στη βουλιμία της σκέψης που δε ξέρει πώς να πάψει
όταν στο δρόμο αντανακλά η άσφαλτος –ζεστή κι αμέριμνη- ευχαριστίες που δεν έδωσες και εκείνες που δεν πήρες
φεύγοντας βιαστικά
και κάποια όχι -υπότιτλοι να πέφτουν πριν το κάδρο
κι όποιος σου ψιθύρισε κάποτε το τέλος ας πάει επιτέλους να χαθεί
Δεν υπάρχει καιρός για ανάσα,
δεν έπιασαν τα φρένα όταν έπρεπε και τώρα εκεί στα δεύτερα του χρόνου βλέπω
το αύριο να διαλύεται στα μούτρα σου ηχηρά
με τ' όραμα ενός τρελού χορού να σε καταδιώκει
όταν το αίμα βιάζεται τις φλέβες να επιτάξει
κι οι δείχτες δείχνουν ίσοι
που ώρες και λεπτά να γίνονται ένα
Δεν υπάρχει καιρός για ανάσα,
μόνο για πότισμα του άγριου στεγνού βράχου που κοίταξε από ψηλά το πέλαγος
πεισματικά να αρνείται το θεό
ακόμα κι όταν σύννεφα πυκνώνουν στους ορίζοντες
θολά ιδεογράμματα ενός ίσως
κι η θάλασσα που άχνιζε το θειάφι
Δεν υπάρχει καιρός για ανάσα
μας τέλειωσε εξάλλου κι ο αέρας
κουράστηκαν κι όσοι χειροκροτούσαν
πόνεσαν λέει τα χέρια τους, μελάνιασαν
τους έμεινε όμως το χαμόγελο το ζωγραφιστό
της επιδοκιμασίας
σαν τζάμι αλεξίσφαιρο στον οίκτο
Δεν έφτασε ο καιρός για ανάσα
ίσως και να μη φύσηξε καθόλου

Α τι ωραία, να ερωτεύεσαι τους φόβους σου,
να σε μαγεύουν οι ανασφάλειες και οι δισταγμοί,
οι ανησυχίες σου, τα δάκρυα, οι μετανοήσεις και η γκρίνια σου,
να ελκύεσαι από τις ανάγκες σου τις ταπεινές, τα λάθη τα μη αντιστρεπτά και τις αποτυχίες σου,
να παιανίζεις τις ενοχλήσεις σου, τα παράπονα σου από τη ζωή και τις ατέλειές σου,
να ηδονίζεσαι στον ίδιο σου τον πόνο
στη θλίψη για όλα όσα τελειώνουν ή όσα ποτέ δεν άρχισαν

Κι όλα τούτα να τα κρύβεις υπέρκομψα
πίσω από φιμέ λέξεις
Λέγοντας τάχα
Ότι κάνεις ποίηση
(χα!)

Η πρωταγωνίστρια όρθωσε παράστημα καθώς εισέπνευσε κενό. Και τον αέρα να την διαπερνά ολοσχερώς. Να φυσάει από μέσα της κι εκείνη να ανατριχιάζει από ένα αφηρημένο κρύο που πάγωνε κόκαλα και μυαλό. Το σενάριο της προηγούμενης εβδομάδας εξάλλου ήταν κενό. Σελίδες άδειες ή σβησμένες, κάποιες σκισμένες επίσης ή μουτζουρωμένες έτσι ώστε να μη διαβάζονται. Όχι ότι δεν υπήρχαν λέξεις-τέτοιες υπήρχαν άφθονες με κυρίαρχες εκείνες που ξεκινούσαν από έψιλον-όπως ευθύνη ή ένοχος ή έπρεπε- σίγουρα αν κάτι έλειπε δεν ήταν οι λέξεις. Η πρωταγωνίστρια βάδιζε ανάμεσα στον κόσμο κάπως αντίθετα -ένιωθε ότι πήγαινε εκεί από όπου άλλοι διαρκώς επέστρεφαν κι -ω άλλη μια λέξη από έψιλον- έτσι είχε αυτή την αίσθηση της επίμονης καθυστέρησης που άλλοτε είναι σημάδι υποψίας ευτυχίας και άλλοτε επιμηκύνσεώς λύπης. Έπρεπε λέει. Πόσο αλλάζει αυτό το ρήμα όταν η προστακτική από παρούσα γίνεται παρελθοντική-πως από επιταγή γίνεται θλίψη αυτό το πρέπει-μόνο με ένα έψιλον. Πόσο λίγο αθώο είναι αυτό το έψιλον. Πόσο ένοχο. Η πρωταγωνίστρια συνάντησε μια μερίδα παρελθόν και δυο στάλες ίσως – αλλά το ίσως μοιάζει με χτύπημα στον ώμο και αυτού του είδους τα χτυπήματα προκαλούν συνήθως μόνιμες παραμορφώσεις. Έτσι έσιαξε το μαλλί και καμπύλωσε τη βλεφαρίδα ώστε τουλάχιστον να κατοχυρώσει όλο δικό της αυτό το ασίγαστο δεν. Και μετά έμαθε να κοιμάται νανουρισμένη από τη φάλτσα αδιαφορία του μονίμως αριστερού μαξιλαριού. Αυτού που κάποτε αντάλλαξε με το ολόγραμμα μιας φλούδας ελπίδας.

η πρωταγωνίστρια απόψε δεν έχει κέφια. το βράδυ πολυσύχναστο και φλύαρο αναρίθμητοι κομπάρσοι και λιγοστοί συμπρωταγωνιστές-η πλοκή μάλλον ανιαρή και φρούδα χωρίς ανατροπές και εξάρσεις, μερικές απρόσμενες παρωχημένες guest εμφανίσεις από παλαιότερες διάττοντες φωτεινές στιγμές- ανώφελες κουβέντες ρηχό γέλιο και ληγμένες προσδοκίες-κοιλιά στο σενάριο πρέπει να ξαναγραφεί απαραιτήτως και να γίνει ανανέωση του cast γιατί το κοινό έχει βαρεθεί τους ίδιους και τους ίδιους με άλλα κοστούμια και μάτια να ανακυκλώνονται στα κάδρα και στις συζητήσεις ανύπαρκτες περιπτύξεις χωρίς ούτε καν υπόκωφες προκλήσεις μόνο παλ αναθυμιάσεις από υπονοούμενα άλλων κι αυτές ακόμα ανεπαίσθητες

οι μουσικές δε, έπασχαν.δεν ξεσήκωσαν τα πλήθη ούτε έκαναν κανέναν μοναχικό να λάμψει από λιγωμένες αναμνήσεις δεν προκάλεσαν έντονα ερωτικά λάθη δεν συμφιλίωσαν τσαλακωμένα ζευγάρια δε έκαμαν ούτε ένα περαστικό να κοντοσταθεί και να παραπατήσει σφυρίζοντας ούτε αποκοίμισαν γλυκά καμιά κουρασμένη σκέψη.δε ράγισε ούτε ένα ποτήρι, δε δάκρυσε ούτε μια εικόνα

η πρωταγωνίστρια δεν αγωνίστηκε αρκετά απόψε, έπεφτε συχνά σε ολιγόλεπτες νάρκες και ξαναγύριζε έπειτα στο χαυνωμένο κοινό της φορώντας βλέμμα γνωστού οίκου της περέασμένης σεζόν από κείνα τα κομμάτια τα σπάνια όμως που κανένας δε γνωρίζει-μεγειά το βλέμμα λέγανε μα που πας και τα βρίσκεις βρε παιδί μου-και σε πολύ καλή τιμή απαντούσε όταν δεν θυμόταν τη σωστή ατάκα μαζεύοντας υπομονετικά τις πατημένες γόπες από τα τραγούδια που οι προηγούμενοι θαμώνες πέταγαν ανύποπτοι στο θαλασσί πάτωμα -λάδι απόψε με τόση ζέστη ότι πρέπει για μια βουτιά στα βαθιά -για τις πρωταγωνίστριες οι βουτιές μόνο στα βαθιά γίνονται αλλά σήμερα δεν έχει κέφια για σασπένς κρυώνει και λίγο είναι και ένα μούδιασμα στο στόμα που δεν έστρωσε ούτε μετά τόσο μαρτίνι και τόσα κόκκινα πλαστικά κερασάκια και έτσι το επεισόδιο τελειώνει άδοξα με ζουμ στο σοφέρ της κίτρινης κούρσας που εξαφανίζεται ράθυμα στο βάθος του σκούρου μπλε πλάνου-cut

Άνοιγε τότε με φειδώ τα παράθυρα της φθοριζούσης μνήμης και ανάσαινε παλαιούς –και ενίοτε αναπαλαιωμένους- Μαΐους. Η δημιουργία των αναμενόμενων αντισωμάτων την έκανε πάντα να ανατριχιάζει ήσυχα. Στην αντίθετη περίπτωση προτιμούσε τη χρήση τεχνιτών συνθηκών θλίψης. Ελαφράς μορφής.

Στις παρυφές κάθε προσωπικής άνοιξης ένιωθε να την τρώει επανειλημμένα το μυαλό της, πάσης φύσεως γρατσουνιές επουλώνονταν γρηγορότερα ενώ ο αέρας είχε τη μυρωδιά αγκαλιάς – από αυτές που είχε δοκιμάσει με συστολή και μέτρο, σα γλυκό κουταλιού.

Κώφωση

Τα σούρουπα αφουγκραζόταν την άνοιξη ανυπόμονα
αλλά αυτή δεν του μιλούσε πλέον
και έτσι προφασιζόταν κώφωση
λόγω έλλειψης ωραίων ιστοριών, λέει,
λόγω κρίσης-ηθών και μύθων-
αν και γνώριζε καλά
ότι η άνοιξη αλλάζει συχνότητα ψιθύρων
για τους δέκτες που την έχουν αγνοήσει
τουλάχιστον μία φορά.

10

Ας γουργουρίζει δυνατά το περιστέρι έξω από το παράθυρο
ας κορνάρει κάτω από το μπαλκόνι ο ανυπόμονος οδηγός
ας περιμένει στη γωνία του κρεβατιού η γάτα με μάτια γουρλωμένα
και ας φωνάζει από απέναντι αυτός που πάντα υποφέρει
ας έπαψε ξάφνου να στάζει η φλύαρή μου βρύση
κι ας κόπηκε η ανάσα του όμορφου αγοριού μου
ας σταμάτησε αίφνης το μακρύ βοριαδάκι
κι ας σφύριξε δις φάλτσα το κουδούνι του σπιτιού

εγώ δεν πρόκειται να γράψω απόψε
μη με πιέζετε
έχω κλειδώσει τα βλέφαρα
έχω σβήσει τη μνήμη
και με κόμπο ναυτικό – από αυτούς τους δύσκολους-
έδεσα τα χέρια
α τι όμορφα που είναι έτσι για λίγο να μην υπάρχεις