Tuesday, October 27, 2015

μούσκεμα



σπάσανε λέει ξάφνου τα σκοινιά
από την τελευταία καρτέλα
κι έπεσε γρήγορα ε να τώρα
πριν μάθουμε δυο ευπρεπείς ατάκες

βουτήξαμε άτσαλα
στα στάσιμα νερά του νεροχύτη
βρεθήκαμε χωρίς ρούχα στεγνά
κι από την τελευταία υπόκλιση

έμεινε μόνο ένα λουμπάγκο

μικρές ωδές στο άσκοπο

Σκέφτομαι λοιπόν τι ανάταση, να μπορείς ενίοτε να κλείνεις τη βρύση των αλλεπάλληλων συναισθημάτων και να μπορείς να γράφεις μόνο ακολουθώντας τις κατηφορικές ροπές των λέξεων.
Καθαρές ατόφιες και μη ιονισμένες, οι λέξεις σα μικρά σεντούκια άδεια από θησαυρούς, έντεχνοι
σχηματισμοί μη νοημάτων, μια methode hanon της γλώσσας, μια σπουδή της κενής επιτήδευσης.


Wednesday, July 22, 2015

μη στάξει


πιάσαν φωτιά τα θυμικά και μεις
καρφώναμε τις συλλαβές με ξυλόπροκες στα πατώματα
στρώναμε τα πατώματα με συλλαβές
ακέραιες βαριές και πλαδαρές
άμοιρα γράμματα χωρίς λόγια
σήματα μορς στα μηνίγγια μας
εκείνος ο αιώνιος πονοκέφαλος
προσομοίωση έκρηξης

Cy Twombly


μήτρα μου είναι μόνο το σκοτάδι έλεγε
φλούδα φλούδα φεύγει η αύρα μας στο φως έλεγε
να χωριστούμε σε μας και στο άλλο
εκείνο που δεν έχει σχήμα
εκείνο το άσχημο
στις τελευταίες άκρες της ρευστότητας
να κυλήσουμε πριν χυθούμε
να πέσουμε πριν στάξουμε

κι αυτός ο αέρας που δε σηκώνει τα φουστάνια
που δεν κουνάει τα φύλλα
που δεν ανακατεύει τα μαλλιά
μόνο τη σκόνη παίρνει
μόνο ουρλιάζει μες τα αυτιά μας
όλες τις καληνύχτες που δεν είπαμε
εκεί που έπρεπε

Monday, February 16, 2015





- Ίσως κάποιες φορές να αφηνόμασταν στους ιλίγγους μας
Τι έχει άλλωστε το κενό
να κερδίσει από μας;
Δυο οκάδες τρόμου δεν έχτισαν δα και θρύλους.
(αυτή η ανεπαίσθητη όμως φραγή στα θεμέλια της ανάσας σου;
πόσο ανεκτίμητη;)

Έλεγε εκείνη

- Είμαι θιασώτης του συνεχούς,                                                                 (ειδικά στις νυχτερινές ανάσες)
Ξέρεις ακόμα και μια στιγμή παύσης ενίοτε φέρνει παλίρροιες από ατίθασες σκέψεις.
Και τι είμαι μήπως; Κανείς θηριοδαμαστής;


Είπε εκείνος και μπήκε στο κλουβί του

Wednesday, January 07, 2015

βολάν τελικών αιτιών
στα κλαρωτά μας θέλω

τέτοιοι είμαστε

με τα αυτά μας και με τα άλλα μας

μην και ραγίσει το κρύσταλλο Βοημίας
και δεν έχουμε τι να βγάλουμε

στους μουσαφίρηδες

still life with skull-Paul Cezanne


Παιχνίδια που δεν ξέρεις μην τα παίζεις
(της έλεγε)

Μα γιατί να παίξω ένα παιχνίδι που γνωρίζω;
(απαντούσε εκείνη)
Αφού έτσι κι αλλιώς, ποιός νοιάζεται αν χάσω ή αν κερδίσω;
Αυτό που αξίζει είναι να σπάσω τους κανόνες.

Τουλάχιστον μην κάνεις φασαρία
(της ψιθύριζε)
Και πέτα τα κομμάτια τους στη θάλασσα
-προτού σε δει κανείς-

Tuesday, June 24, 2014

κβαντικά φαινόμενα






‘Ισως,
 λέω τώρα,
κι η αλήθεια σου να ξέμεινε
εκεί πίσω
αλώβητη
λόγω της ειλικρινούς της απουσίας
από την πραγματικότητα.

(ας μη καταδικάσουμε αίφνης κι αλόγιστα 
το οξύμωρο -
έχει κι αυτό
την
προσφορά του
στη διεκδίκηση κάποιας ισορροπίας)

Κι ας παραμείνει (έτσι) λοιπόν,
αφού
κι έτσι ακόμα
υπαινίσσεται
ένα ενδεχόμενο διαφοράς,


μια διάφανη υποψία του αλλιώτικου

Thursday, May 08, 2014

big bad



Joseph BeuysLightning with Stag in its Glare 





ανύποπτη έμπαινα στο δάσος
ανύποπτη
χώμα μυρίζοντας μονάχα χώμα
ανύποπτη έβρισκα το δάσος
ανύποπτη
δέντρο σκεφτόμουν δέντρα γινόταν
ανύποπτη έφτιαξα το δάσος
ανύποπτη
σκιά λαχταρούσα σκιές γεννιούνταν
ανύποπτη είπα το δάσος
ανύποπτη
ο θάμνος έπρεπε οι θάμνοι βγήκαν
ανύποπτη απήγγειλα το δάσος
ανύποπτη
κλαδί σκοτάδι βάτο αγκάθι
ανύποπτη  είδα το δάσος
ανύποπτη
σκιές στους θάμνους σκιές στα δέντρα
ανύποπτη χάθηκα στο δάσος
ανύποπτη
κλαδιά σκοτάδια βάτα αγκάθια
ανύποπτη έχασα το δάσος
ανύποπτη



Wednesday, May 07, 2014

καρυδότσουφλα και λεμονόκουπες


μικρά ταξίδια μικρές φουρτούνες
δυο κουταλιές νερό μόλις
ένα ποτήρι μικροί πνιγμοί
μικροί λυγμοί κανείς
και κει στις παρυφές του πόσο
μια μικρή νέμεση
360°
ούτε μια μοίρα λιγότερο


Monday, March 10, 2014

Maxwell



ας πάψουμε λοιπόν για μια στιγμή ντετερμινιστικά να ζούμε
και μόνο ας φανταστούμε

πως κάθετα το χρόνο διανύουμε
μόνοι κι ατόφιοι

μαζεύοντας αλήθειες (και ψέμματα μοιραία)
σε μια κατανομή τυχαία

όντα μοναχικά και πάνσοφα των παρυφών
σαν κάποιους δαίμονες των φυσικών επιστημών

γνωρίζοντας αλίμονο μες την οξυδερκή αδράνειά μας
πως όσο κι αν παλέψουμε
το μέλλον να προβλέψουμε

δεν θα ξορκίσουμε ποτέ την (τόσο εφηβική και φρούδα )
 ανεπάρκειά μας




Pollock, J., Convergence