Monday, May 12, 2008

Πείναγα


Βράδυ ήτανε και πείναγα,

και μου’ πες

Να,

δάγκωσε εδώ

απ΄ το δεξί πλευρό

-και σήκωσες την μπλούζα-

αλλά Παρακαλώ

σκούπισε ύστερα τα αίματα

με τα μαλλιά σου και

δώσ’ μου

το φουστάνι σου

να δέσω την πληγή,

να φύγω κόσμια

μη λερωθεί κι η μέρα

Και δέχτηκα.

Ήτανε όμως λίγο, ίσα μια δαγκωνιά

δε χόρτασα

κι έμεινε η γεύση του επίμονη και ξένη-

επίμονη, πικρή και τόσο ξένη

που μούδιασε το στόμα

μόλις έφυγες

κι έμεινα πάλι μόνη μου

εδώ

γυμνή, και βρώμικη

κι ακόμα πεινασμένη

να πλένω τα μαλλιά μου

από το αίμα σου

να πλένω από τη γεύση σου

το στόμα μου

να πλένω όλη εμένα από σένα

7 comments:

Αλέξανδρος Ζήβας said...
This comment has been removed by a blog administrator.
markos-the-gnostic said...

βρε αγαπητό HNO3
αιματοβαμμένο
πολύ αισθαντικό, μα πα΄ρα πολύ!!!

koritsi_oksi said...

thnx Μάρκο!

mata_ntomata said...

κάποιος (ξανα)βρίσκει τον εαυτό του;

mata_ntomata said...
This comment has been removed by a blog administrator.
koritsi_oksi said...

μάλλον τον (ξανα) χάνει?

Conos said...

3 cheers για τη μεγάλη επιτυχία του σεμιναρίου :D Νομίζω είναι το αγαπημένο μου από αυτά που έχω διαβάσει. :)