γιατί αν δεν παρεκκλίνουμε
λίγο
από τις υπέροχες ευθείες μας πορείες
δεν θα συναντηθούμε ποτέ,
και τότε
ποιος θα ανάψει
τον θερμοσίφωνα
της ιστορίας;
Tuesday, June 14, 2011
Friday, June 10, 2011
Wednesday, June 01, 2011

Η πρωταγωνίστρια καθηλωμένη εκ σεναρίου σε πολυθρόνα τόσο κυριαρχικά απέραντη ώστε τα άκρα της να αιωρούνταν τρομακτικά μακριά από το πάτωμα ένοιωθε σαν να βλέπει περισσότερα απ’όσα θα ήθελε ή σα να της είχε τελειώσει η αναπνοή ή σαν το εσωτερικό του κεφαλιού της να βρισκόταν σε έκτακτες συνθήκες αναμονής καταιγίδας. Από τις καταιγίδες αυτές που πνίγουν αμετάκλητα τα λουλούδια που χρειάζονται το πιο λίγο πότισμα, ή καίνε τυχαία μοναχικά δέντρα που βρίσκονται στο πέρασμά τους, θυμίζοντας περίτρανα την απουσία συμπαντικής δικαιοσύνης, καθότι και η ίδια η φύση μπορεί να φανεί εγκληματικά αμελής ακόμα και προς τους πιο ενθουσιώδεις, αλλά τελικώς και πιο ανυπεράσπιστους, απολογητές της. Ή ίσως κυρίως σε αυτούς.cut
Subscribe to:
Posts (Atom)