
Δε γίνεται όμως να κοπεί η ζωή σε κομματάκια – το ένα να διαλέγουμε το άλλο να πετάμε
Δε γίνεται
να κολυμπάς μέσα σε σκούρες θάλασσες
Ανταριασμένες κι άγριες
δίχως να βρέχεις τα μαλλιά
δίχως να πιεις αλάτι
καλύτερα να μη βουτάς
δεν γίνεται
τόσο σφιχτά να δένονται
χέρια που έχουνε μάθει
σώματα να διαβάζουνε,
μάτια που χουνε μάθει να τα μιλάνε άπταιστα τα όλα
δίχως λάθη
και να τους κόβεις τη φωνή, να θέλεις να σωπάσουν
τόση σιωπή δε γίνεται
καλύτερα
φίμωνέ μου το στόμα
γίνεται σπίρτο να πετάς και να κοιτάς την πυρκαγιά
χωρίς να μπαίνεις μέσα?
γίνεται να ζητάς βροχή
κι όμως την ίδια τη στιγμή
να θέλεις και ομπρέλα?
Τι να την κάνεις τη βροχή?
Τι την κοιτάς την πυρκαγιά?
δεν γίνεται
στο ελάχιστο να πιάνεσαι
αν έχεις μάθει στο πολύ
καλύτερα
καθόλου