Tiny tiny little pieces of me
Come together slowly
In strange orders
Αλλόκοτη συναρμολόγηση
Μισοκλείνουν τα μάτια και τα νύχια μακραίνουν
Virtual memories form my past
virtual fingers touch my brain
I can't help it
Πλησιάζω αθόρυβα
Ουρλιάζω άηχα στο αυτί σου
Ξύπνησες?
my mind is violently trapped
μπίλια σε φλιπεράκι χωρίς έξοδο
κι είμαι πάλι στην αρχή
(κι είμαι από υδράργυρο)
Be careful tonight
I feel a kind of dangerous
Saturday, July 29, 2006
Friday, July 28, 2006
πυρπόληση
Tuesday, July 25, 2006
It's notWhat you thoughtWhen you first began itYou gotWhat you wantNow you can hardly stand it though,By now you knowIt's not going to stopIt's not going to stopIt's not going to stop'Til you wise upYou're sureThere's a cureAnd you have finally found itYou thinkOne drinkWill shrink you 'til you're undergroundAnd living downBut it's not going to stopIt's not going to stopIt's not going to stop'Til you wise upPrepare a list of what you needBefore you sign away the deed'Cause it's not going to stopIt's not going to stopIt's not going to stop'Til you wise upNo, it's not going to stop'Til you wise upNo, it's not going to stopSo just...give up
(είδα για μια ακόμη φορά μια αγαπημένη ταινία)
(είδα για μια ακόμη φορά μια αγαπημένη ταινία)
Sunday, July 23, 2006
πάλι

Ποιος το περίμενε λοιπόν ότι όλη αυτή η χαοτική ενέργεια που μου μάγκωνε την ανάσα θα εκτονωνόταν σε ένα χαζό κρυφτό και μια χούφτα αέρα από κόκκινο μπαλόνι που ξέφυγε από κλόουν που αποκοιμήθηκε μέσα στη ζέστη του κυριακάτικου μεσημεριού-αφράτη σαν κρέμα σαντιγί από λευκή τούρτα με φράουλες που τρως βουτώντας μέσα της το δάχτυλο-άχρηστες γλυκερές ώρες βαριές σαν σίδερο ύπνος γεμάτος όνειρα σαν παιδικές εκπομπές- ατελείωτα λεπτά σαν σπόρια από ώριμο καρπούζι- αναρίθμητα δευτερόλεπτα σαν καφετιά μικροσκοπικά ζουζούνια που φτεροκοπάνε σε νέφη γύρω από τη στυμμένη λεμονάδα, τα παγάκια έχουν λιώσει και το ριγέ καλαμάκι τό κλεψε ύπουλα μια παιχνιδιάρα γάτα, μάτια σαν καγκελόπορτες και γεύση από ξηρό κρασί στον ουρανίσκο –μου αγγίζεις το χέρι και ρωτάς τι σκέφτομαι, σου απαντάω πάλι τίποτα αλλά πάλι εννοώ τα πάντα
Saturday, July 22, 2006
και μετά έρχεται εκείνη η ολοκληρωτική αίσθηση που ναι τεράστια και τρομακτική και λες,
θα τα κατασπαράξει όλα τα άλλα και δεν θα αφήσει τίποτα άλλο
παρά μόνο αυτή-θα μείνεται οι δυο σας λοιπόν
θα αναμετρηθείτε
θα τα βάλεις όλα μπροστά
όλα όσα επιθύμησες
όλα όσα
νόμισες ότι ορίζουν το απόλυτο
όλα όσα κοίταξες κατάματα και λαχτάρησες
όλα όσα έφτιαξαν το παραμύθι
όλα όσα υλοποιήθηκαν εικονικά στο τετράχρωμο φαντασιακό σου
τώρα είναι που
θα εκτιμήσεις τη δύναμή τους
απέναντι σ΄αυτά τα παμφάγα σαγόνια
της τόσο ασπρόμαυρης
πραγματικότητας
θα τα κατασπαράξει όλα τα άλλα και δεν θα αφήσει τίποτα άλλο
παρά μόνο αυτή-θα μείνεται οι δυο σας λοιπόν
θα αναμετρηθείτε
θα τα βάλεις όλα μπροστά
όλα όσα επιθύμησες
όλα όσα
νόμισες ότι ορίζουν το απόλυτο
όλα όσα κοίταξες κατάματα και λαχτάρησες
όλα όσα έφτιαξαν το παραμύθι
όλα όσα υλοποιήθηκαν εικονικά στο τετράχρωμο φαντασιακό σου
τώρα είναι που
θα εκτιμήσεις τη δύναμή τους
απέναντι σ΄αυτά τα παμφάγα σαγόνια
της τόσο ασπρόμαυρης
πραγματικότητας
Monday, July 17, 2006
Friday, July 14, 2006
itsbeenalongtimesince
Saturday, July 08, 2006
I 've been seeing you

σε Περιμένω
σ΄ ένα τραπέζι γεμάτο γινωμένα φρούτα και παχύρρευστους χυμούς εξωτικούς
μέλι θυμαρίσιο
και καρύδια και γάλα
σπιτικές μαρμελάδες και
γλυκό του κουταλιού βύσσινο
γιαούρτι στραγγιστό και αμύγδαλα
κανέλα και σταφίδες
ο καφές μοσχοβολάει και το ψωμί είναι ζυμωτό
για ένα πρωινό που θα κρατήσει μια ολόκληρη μέρα,
ένα ολόκληρο τώρα
που θα κρατήσει όσο μαζί
τώρα που ξεφλούδισα ολοσχερώς
και πέταξα από πάνω μου το άγριο τραχύ δέρμα
εκείνο που δεν ήθελα να νιώσεις
για να μη γδάρεις τα δάχτυλά σου
για να μη ματώσει το στόμα σου
τώρα που αναδύεται ξανά μετάξι
και βελούδο λαίμαργο για αγγίγματα
λοιπόν
σε Περιμένω
Thursday, July 06, 2006
ζεν
Wednesday, July 05, 2006
Monday, July 03, 2006
Sunday, July 02, 2006
back

Χαλασμένες φωνητικές χορδές, σπασμένα τύμπανα, κίτρινα μάτια και ξεροψημένο δέρμα-τώρα πλέον μετράω ενδεικτικά για πόσες μέρες θα βλέπω τριγύρω μου ίχνη χρυσού και θα ξεμπλέκω πορτοκαλί κόμπους -έχω γεμίσει χρώματα –κυρίως κόκκινο και πράσινο σαν δαγκωμένη φέτα καρπούζι στην άμμο-αλλά μια βροχή φοβάμαι ότι φτάνει για να τα ξεπλύνει –αυτή η ζέστη είναι ερμαφρόδιτη
-σε δένει και σε λύνει-μα πόσο πρέπει να ανατριχιάσω για να ρθω στα ίσα μου τελικά? αρπάζω την πραγματικότητα σαν βαλίτσα του Άκριθάκη αλλά είναι πολύ βαριά ρε γαμώτο –την επόμενη φορά θα πάρω back pack και φωτογραφική μηχανή
Subscribe to:
Posts (Atom)