Tα πλήθη των Biennale

Κωπαϊδα

Αρκεί πια με τα μελό σενάρια και τα θολά τα τζάμια

Φτάνουν οι θλίψεις, τα τετράστιχα, τα σούρουπα, τ΄ άστρα και τα φεγγάρια

Βάλτωσε το μυαλό μου από τη λάσπη

(που μου την πλάσαραν γι’ αστρόσκονη μυριάδων οκτανίων)

βουίζουνε τ΄ αυτιά μου από τις μύγες

(που τελικώς και ατυχώς δεν ήταν λιβελούλες)

θύμωσα

(κι αν είναι γόνιμος θυμός)

ανασκουμπώθηκα

(μεγάλωσα στα ξαφνικά και ψήλωσα δυο πόντους)

και λέω (τόσο δυνατά που τρόμαξα κι η ίδια)

αυτό το έλος θέλει αποξήρανση (αδέκαστη κι αλύπητη)

μήπως μπορέσει

πάλι αργά

τίποτα να καλλιεργηθεί

μήπως μπορέσει πάλι

τίποτα ν΄ ανθίσει

Είναι επείγον.

Είναι θέμα επιβίωσης

Τούτες οι νύχτες οι μακριές, οι κόκκινες

Οι ιλουστρασιόν

Που λαχταρώ τόσο καιρό

Στημένη και ακούραστη

κρυώνοντας

μπροστά από μια βιτρίνα

Γίνονται όλο και πιο ακριβές

Και γω μπατίρισα

Δε βρίσκω άλλη επιείκεια να δώσω.

Ξέμεινα από κατανόηση προσφάτως

Και προσφορές δεν γίνονται

Σ΄ αυτά τα είδη

(είναι πολυτελείας φαίνεται)

Πρέπει να φύγω σύντομα λοιπόν

Πριν πέσει το φως και χαθώ

Γιατί σε άλλες γειτονίες

(Μου είπανε εμπιστευτικά)

Δεν τις πουλούν

Μα τις χαρίζουν

Δε γίνεται όμως να κοπεί η ζωή σε κομματάκια – το ένα να διαλέγουμε το άλλο να πετάμε

Δε γίνεται

να κολυμπάς μέσα σε σκούρες θάλασσες

Ανταριασμένες κι άγριες

δίχως να βρέχεις τα μαλλιά

δίχως να πιεις αλάτι

καλύτερα να μη βουτάς

δεν γίνεται

τόσο σφιχτά να δένονται

χέρια που έχουνε μάθει

σώματα να διαβάζουνε,

μάτια που χουνε μάθει να τα μιλάνε άπταιστα τα όλα

δίχως λάθη

και να τους κόβεις τη φωνή, να θέλεις να σωπάσουν

τόση σιωπή δε γίνεται

καλύτερα

φίμωνέ μου το στόμα

γίνεται σπίρτο να πετάς και να κοιτάς την πυρκαγιά

χωρίς να μπαίνεις μέσα?

γίνεται να ζητάς βροχή

κι όμως την ίδια τη στιγμή

να θέλεις και ομπρέλα?

Τι να την κάνεις τη βροχή?

Τι την κοιτάς την πυρκαγιά?

δεν γίνεται

στο ελάχιστο να πιάνεσαι

αν έχεις μάθει στο πολύ

καλύτερα

καθόλου

και όπως λέει και ο υπέροχος κύριος
VINICIO CAPOSSELA

ο έρωτας είναι απλό πράγμα
τα απλά πράγματα τα καταβροχθίζει ο χρόνος

ΑΒΓ

Και τώρα πια που μας τελειώσανε τα λόγια

Εγώ θα εξακολουθώ να μιλώ

(χωρίς να περιμένω απάντηση)

σε μια δική μου αλφάβητο

Με ένα σύνθημα σε κάποιο τοίχο

Μια ξαφνική βροχή

Μια στιγμιαία επιθυμία σοκολάτας

–γάλακτος

Ένα φρεσκοφυτεμένο δέντρο σε κάποιο πεζοδρόμιο

της γειτονιάς σου

Ένα φανάρι που θ΄ ανάψει έξαφνα καθώς περνάς

Με μια σελίδα σκισμένη από μαθητικό τετράδιο

κάτω στο δρόμο

Μια όμορφη αλλά παλιά πόρτα που ποτέ δεν είχες προσέξει

Μια ξεχασμένη-αλλά γνώριμη- μουσική από ένα ανοιχτό παράθυρο

ψηλού ορόφου

Ένα ψιθύρισμα στο αυτί, στο λεωφορείο

(ή στο τραμ)

Μια ανύποπτη λεζάντα σε κάποια εφημερίδα που διαβάζει ο διπλανός

Μια γάτα κανελιά που θα περάσει- αθόρυβα- τρέχοντας

από μπροστά σου

(και θα σταθεί για λίγο θα σε κοιτάξει και θα φύγει)

Με μια ιδιόρρυθμη βιτρίνα ανθοπωλείου

Το σχήμα από ένα σύννεφο

(λευκό)

Μια ανάλαφρη μεθυστική μυρωδιά αναπάντεχη

σε κεντρικό σημείο της πόλης

Με δυο στιγμές που θα κρατήσουν λίγο παραπάνω από τις υπόλοιπες

-με κάποιο τρόπο-

Ένα πορτοκαλί αυτοκίνητο

Μια δέσμη λευκού φωτός υπό περίεργη γωνία

Με έναν λαμπερό σκαραβαίο που θα προσγειωθεί από το πουθενά

πάνω στο γόνατό σου

Ένα άγαλμα στον κήπο που δεν είχες ξαναδεί

Με έναν κήπο που δεν είχες ξαναδεί

(πολύ καιρό κρυμμένος)

Ένα τριαντάφυλλο αποξηραμένο πια μέσα

στις σελίδες ενός παλιού βιβλίου

Με την απάντηση από μια καρδερίνα σε μια τυχαία σου κουβέντα

Με ένα πυροτέχνημα εκτός ανάστασης

Με μια σκάλα που κρύβει τον προορισμό της

Ζήτω η 1η Απριλίου. Ζήτω το Έθνος

Ε λοιπόν ναι. Έπρεπε να το έχω ομολογήσει στον εαυτό μου –και στους άλλους-προ καιρού. Λατρεύω τα ψέμματα. Με τέρπουν, με γοητεύουν αφόρητα, στοιχειώνουν κυριαρχικά το μυαλό μου, γαργαλάνε ενοχλητικά τη γλώσσα μου και αν και ενίοτε τα αποδιώχνω, τα μαλώνω και τα τιθασεύω, ποτέ δεν μπόρεσα να τα απενεργοποιήσω. Μαζεύονται και μεγαλώνουν και θεριεύουν, πάντα κρυφά, κάπου εκεί πίσω στην πιο μακρινή άκρη του μυαλού μου και περιμένουν εκείνη την ανύποπτη στιγμή που θα έχουν γίνει αρκετά ακριβά για να επιτεθούν στην φθηνή μου πραγματικότητα. Δεν ντρέπομαι πια γι’ αυτό. Τι να την κάνει κανείς μια φθαρμένη αλήθεια τριών διαστάσεων όταν μπορεί να κινηθεί σε λαμπερά πολυδιάστατα ψέμματα. Γιατί να συμβιβαστώ με βαριές ακατέργαστες σοβαροφανείς πραγματικές ιστορίες όταν μπορώ να φτιάξω και να ζήσω μέσα σε ανάλαφρα λεπτοδουλεμένα νόστιμα παραμύθια…

Θα χτίσω λοιπόν αγέρωχη πλέον τον μυθικό κόσμο μου από δω και πέρα χωρίς καθόλου τύψεις.

Θα υπαινίσσομαι ψεμματάκια μικρά και πονηρά και θα τα προφέρω μεγάλα και αθώα…Θα διηγούμαι θεατράλε μεγαλόπρεπή ψεύδη αλλά ενδεχομένως να μπλοφάρω και με τετριμμένες και καθημερινές ψευτιές. Θα καταπλήσσω τα πλήθη με δραματικά ιλουστρασιόν μυθεύματα και θα διασκεδάζω τους φίλους μου με κωμικές ματ αναλήθειες. Θα φλερτάρω με αφράτα παραπονιάρικα παραμυθάκια και θα κατακτώ με τραγανές διεκδικητικές πλάνες. Θα ζω οχυρωμένη σε φαντασμαγορικά cinemascope χαλκεύματα και θα ερωτεύομαι σε ασπρόμαυρα λυπητερά επινοήματα (γιατί ο έρωτας dear –ακόμα και ψεύτικος-θέλει θλίψη).

Και το κυριότερο:

Σ΄ αυτόν τον τσόχινο πολύχρωμο κόσμο του Ποτέ ποτέ δεν θα επιτρέπω σε κανέναν μα κανέναν να μπει και να φέρει τις μίζερες αλήθειες του μαζί του.

Ούτε μια μεζούρα πραγματικότητας, ούτε μια χαραμάδα αλήθειας.

Αυτά τα ψέμματα με τα δύο μ (ένα μ παραπάνω παρακαλώ γιατί είναι πολλά και μαγικά) δεν θα τα σπιλώσει κανείς.

Ψέμματα λοιπόν.

Δε γιόρταζα την προηγούμενη Κυριακή.

Αυτή γιορτάζω

Δυο τζούρες άνθη νεραντζιάς

Μια γραμμή νυχτολούλουδο

και φτιάχτηκα

Κι έχασα πάλι το δρόμο μου

βραδιάτικα

Χρεοκοπημένη πια από αγγίγματα

Και στοιχημάτιζα

Ένα τέταρτο φρέσκο φεγγάρι

Μισό κιλό άστρα λαχταριστά

Πως δεν μπορεί να περπατήσει

Σε μια ευθεία γραμμή το δρόμο

Που οδηγούσε από τον αφαλό στο

Στήθος μου

Χωρίς ν’ ανοίξει τα μάτια

Κι αν κέρδιζες

Μπορεί να με κοιτούσες όποτε

Με όποια μάτια ήθελες

(Κι όχι αυτά που πρέπει)

Μέχρι την επόμενη πανσέληνο

Έχασε όμως.

ήταν να μη πω ότι με έπιασε η άνοιξη και χειμώνιασε
ουφ... κρυώνω

Ξύπνησα επιτέλους Άνοιξη

Και Είμαι όλο αισθήσεις

Και καθόλου αισθήματα

βαριά

Άνοιξα

Και γέμισα συγκρατημένα Ξεκαρδίσματα

Ανάλαφρες κλαρωτές Παραδοξότητες

Ο κόσμος που ξαφνιάζεται

όταν βγάζω τα γυαλιά μου

Με Τα πολύχρωμα μάτια μου

Σπάω τα φανάρια των αυτοκινήτων

Και θρυμματίζω κάμερες

Θυμάμαι ξεχασμένα θέλω μου

Να μαγειρέψω σε όλους τους αγαπημένους μου

Εξωτικά πιάτα

Ένας καφές ξημερώματα με έναν άγνωστο

Λικέρ κόκκινο γιαγιαδίστικο από γυάλινο μπουκάλι

Να χορέψω με το πιο όμορφο αγόρι στο μπαρ

Και να φοράω καπέλο με βέλο

Και γάντια μακριά από σατέν

Το σπίτι γεμάτο με απρόβλεπτα λουλούδια

Να μουρμουρίσω (με λαλαλά)

τραγούδια για παλιούς κι ωραίους έρωτες

Να κλείσω το μάτι σε καινούριους

Άγουρους αχνούς

Ζιγκ ζαγκ σε δεντροφυτεμένους πεζόδρομους

Να γελάσω πνιχτά σε κατανυκτικές βιβλιοθήκες

κοριτσίστικες κουβέντες

Να γουργουρίσω χορτάτη και θερμή σε αγκαλιές

Κάτω απ’ τον ήλιο

φρέσκα φρούτα σε πραλίνα

Να ακούσω όλες τις μουσικές του κόσμου

Και να τις μοιραστώ

Να βρω τις πιο όμορφες λέξεις που υπάρχουν

και να τις μοιραστώ

άφοβα

δίπλα στη θάλασσα-ίσως

Κάτω από τον Ήλιο

Να φεύγω

είδες πόσο εύκολο είναι?
όλα μια ιδέα...

κι αυτά τα χιόνια δεν λένε να λιώσουν

κι αυτός ο άτιμος,

ο ήλιος,

δεν βοηθά καθόλου

Με σέρνει χωρίς έλεος μαζί του,

και γω ακολουθώ,

τυφλά σαν ηλιοτρόπιο

–κοιτάω ψηλά,

παραληρώ για ουρανούς και θέες

πανοραμικές

κι αεροπλάνα, πλοία και ποδήλατα.

Καίγεται το μυαλό μου απροστάτευτο και

ζαλισμένο πια,

μου φλυαρεί για δρόμους και κήπους

ζωγραφιστούς,

κουβέντες και στίχους ψιθυριστούς που δεν πρέπει

να ερμηνεύω

γιατί είναι κομμένοι και γραμμένοι

για να διαβάζονται αλλιώς, αλλού

σε μια άλλη διάσταση,

σε μια άλλη γλώσσα,

που εγώ-και συ- δεν πρόκειται να μάθουμε

σύντομα ?

ποτέ?

ces petits adieux

Mieux vaut n'penser à rien
Que n'pas penser du tout
Rien c'est déjà
Rien c'est déjà beaucoup
On se souvient de rien
Et puisqu'on oublie tout
Rien c'est bien mieux
Rien c'est bien mieux que tout

Mieux vaut n'penser à rien
Que de penser à vous
Ça n'me vaut rien
Ça n'me vaut rien du tout
Comme si de rien
N'était je pense à tous
Ces petits riens
Qui me venaient de vous

Si c'était trois fois rien
Trois fois rien entre nous
Evidemment
Cà ne fait pas beaucoup
Ce sont ces petits riens
Que j'ai mis bout à bout
Ces petits riens
Qui me venaient de vous

Mieux vaut pleurer de rien
Que de rire de tout
Pleurer pour un rien
C'est déjà beaucoup
Mais vous vous n'avez rien
Dans le cœur et j'avoue
Je vous envie
Je vous en veux beaucoup

Ce sont ces petits riens
Qui me venaient de vous
Les voulez-vous ?
Tenez ! Que voulez-vous ?
Moi je ne veux pour rien
Au monde plus rien de vous
Pour être à vous
Faut être à moitié fou.

χθες βράδυ θυμήθηκα τα γαλλικά μου
(merci monsieur Gainsbourg)

Android

...μαζί με τα δόντια που έσπασε δαγκώνοντας με τόση δύναμη το φρούτο της γνώσης,

ξύπνησε-μετά από τόσο καιρό νάρκωση-

κι εκείνο το σκοτεινό-και όξινο- πλάσμα μέσα της,

που εγώ το λέω το λέω εγωισμό,

Κι έγινε πάλι γυναίκα

But it's not the fall that hurts
It's when you hit the ground

κουβάρια

ανακάλυπτε τελικά Μικρά ατροφικά καλοκαίρια
φυλακισμένα σε αιωνόβιους χειμώνες,

Μιας βδομάδας λύτρα
για να μισανοίξει ένα παράθυρο,
να ανεμίσει μια κουρτίνα,
να ελευθερωθούν δυο ώρες μεσημέρι

απρόσμενα Ανθισμένες Τετάρτες και φρεσκοκλαδεμένες Κυριακές,
γκρίζες μαραμένες Τρίτες και μαδημένες σαν μαργαρίτες Πέμπτες
κρύες Μπουμπουκιασμένες δευτέρες και απότιστα Σάββατα
κάθε Friday εξάλλου ήταν in love
(όπως έλεγε και κείνο το παλαιό άσμα)
πάντα εκεί
λουσμένη με μουσικές και αρωματισμένη με στίχους

οι δικές του Αλήθειες πάλι, ήταν τετράγωνες,
-θα έκαναν σίγουρα τον Νίτσε να αγανακτήσει-
ευλαβικά τακτοποιημένες σε πανόμοια κουτάκια με καθαρογραμμένες
ταμπελίτσες απέξω
δεν την άφηνε να τις πειράξει, να τις μπερδέψει, να παίξει με αυτές
ούτε καν όταν μεθούσε τα Χαράματα (η ώρα τρεις)

–όταν της έδωσε το μίτο γέλαγε
μα ποιος θέλει να χορέψει ταγκό με τον μινώταυρο;
Εγώ, ξέρεις, είχα για φως τα μάτια μου
Θρεφόμουν απ΄ τις λέξεις
Και μ΄ άρεσε να χάνομαι
Και τώρα;
Που μου έκοψες τα τσίνορα και σώθηκε η αλφάβητος;
που μου έκλεψες το τσεκούρι που θρυμμάτιζα το μέλλον;
Μου χαρίζεις κουβάρια;

got no wish

Κι αν έπεφταν
Τόσα άστρα
Πόσες ευχές?

άλλη μια Κυριακή τόσος Ήλιος φεύγει μόνος του και κάθε λεπτό κατάβασής του μουδιάζω όλο και περισσότερο από ένα κρύο ρεύμα που ανεβαίνει από τα πόδια κάθε λεπτό που δεν σε βρίσκω και ένα εκατοστό όταν όμως φτάσει στο στόμα δεν θα έχω να σου πω άλλα λόγια και όταν φτάσει στα μάτια δεν θα μπορώ ούτε να σε ψάξω.
ζέστανέ με λίγο. ο Ήλιος φεύγει. σκοτεινιάζω

Τα χέρια μου δεν μπορούν πια να ακολουθούν τις σκέψεις μου και οι εικόνες που με κατακλύζουν πλέον είναι τόσες πολλές που δεν μπορώ να τις σχηματοποιήσω σε λέξεις και φράσεις.
Οι γιορτές έφυγαν εν ριπή οφθαλμού και ένα πρωί ξύπνησα τρομαγμένη για εκείνες τις ώρες που πέρασαν κρυφά χωρίς να τις αντιληφθώ.

Μερικές φορές η πραγματικότητα είναι τόσο απίστευτη που την παρακολουθείς νοητά σαν ταινία. Θαυμάζεις τους διάλογους και αναρωτιέσαι για το τέλος. Πατάς rewind ξανά και ξανά και χαμογελάς δύσπιστα με το ανεξήγητό των καταστάσεων.

Αυτή τη χρονιά δεν θα πάρω εξεζητημένες αποφάσεις λοιπόν-θα αφεθώ μοιραία στη ροή της πραγματικότητας θα την ακολουθήσω κολυμπώντας και δεν θα την αμφισβητήσω πουθενά. Θα απολαμβάνω κάθε ευτυχή σιγουριά της και θα χτυπάει η καρδιά μου στις αμφιβολίες της, θα νιώθω ό,τι μου δίνει στο έπακρο. Απογειωτικό ή οδυνηρό. Ό,τι
Και θα συγκρατώ συστηματικά τις λέξεις μου-άτακτες και ανεξέλεγκτες-μέχρι να βρω τους κοινούς μας κανόνες για τα τις συντάξω και να στις παραθέσω. Μέχρι τότε, Θα ρουφάω στωικά τις δικές σου.

οριοθετήσεις, ενοχές, και αντιστάσεις

παράνομα και νόμιμα πάθη

πειράματα και ζημιές
νάρκες και σημαδούρες

θάλασσες από πρέπει

ναρκοπέδια από θέλω

ένταση και διάρκεια

άγγιγμα μιας στιγμής

μιας αιωνιότητας αμφιβολία

έχω χάσει τo δέρμα μου

ψάχνοντας να βρω τι αισθάνομαι

και συ πουθενά

Possessed

Τι κάνει αυτό το πλάσμα μέσα μου

Που δεν μ’ αφήνει να σηκώνομαι νωρίς και

δεν μ΄ αφήνει να κοιμάμαι πια τα βράδια

Που μου’ χει κρύψει όλες τις λέξεις μου

Κι έχει ξεθάψει πεθαμένες σκέψεις

Και παράλογους έρωτες

Που μου χει κλέψει τις λιακάδες

Και μου χει αφήσει μόνο ασπρόμαυρους φακούς

Που μου ανάβει το τσιγάρο και

Μου γεμίζει τα ποτήρια διαρκώς με βασικές ουσίες

Που μού ‘χει πάρει τα χρωματιστά βιβλία μου κι έχει σωπάσει τις υγρές μου μουσικές

Και έχει παγιδέψει το βλέμμα μου στο τίποτα

Που με τραβάει όλο και πιο έξω από το σπίτι μου

Και ξελογιάζει πάντα λάθος μάτια

Πως θα ξορκίσω αυτό τον κλέφτη που χει μπερδέψει τις ώρες μου στη μέρα

Πως θα ζω πάλι μεσημέρια και όχι μόνο ξημερώματα

Πως θα με βρω που έχω χαθεί

Και κάνω πως με ξέρω

(κι αν με δεις στο δρόμο μη με χαιρετήσεις

δεν είμαι εγώ)

πάρτα με τις ρίζεεεεεες

είναι γεγονός
δεν γυρνάω το άλλο μάγουλο όταν με χαστουκίζουνε
(πάντα το έβρισκα παράλογο)
Προτιμώ να χαστουκίσω και γω

Και Επίσης

Δεν λυπάμαι-πλέον- τους ανθρώπους που δεν έχουν φίλους
Αυτοί φταίνε για αυτό
Και είναι εκ γενετής προνόμιο
Όταν θεωρείς ότι οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι
Και χρήζουν εκμετάλλευσης

Δεν μπορείς μετά να ζητάς φίλους dear
μόνο γνωστούς –και γκόμενους
(μήπως μόνο αυτό θέλεις ‘Όμως τελικά?)

χαίρομαι λοιπόν πολύ για τους real φίλους μου
(είμαι τυχερή γι΄αυτούς)
και όσο για τους «φίλους»
όλα πληρώνονται
σε χαστούκι ή σε μοναξιά

προπαντός σε μιζέρια

Pasolini is him

λυπάμαι αλλά εγώ δεν πρόκειται να πιστέψω-ό,τι και να δηλώνει- πως Αυτός ο άντρας είναι ανέραστος...
όλη αυτή η λάμψη και η ενέργεια και τόσο διάχυτη σεξουαλικότητα δεν δικαιολογούνται
δεν ξέρω αν είναι με άντρες ή γναίκες αλλά σίγουρα το κάνει και το κάνει καλά-και μας δουλεύει όλους

να 'χε πει μόνο και το Light that never goes out
να 'ταν λίγο παραπάνω
να 'χα πιάσει το πουκάμισο

Δεν ήθελε λέει πια να είναι η σκάλα
Ήθελε να είναι αυτός που ανεβαίνει

Έχω δεκαέξι λέξεις να σου πω
Αλλά δεν ξέρω με ποια σειρά να τις προ(σ)φέρω
Για να μη τρομάξεις
Κι εξαφανιστείς
Μαζί τους

light

αιωρούμαι αργά
και συ απλώς με κοιτάζεις να Ανεβαίνω
Γραπωμένος τόσο καλά στο Έδαφός σου
που δε σ΄ αφήνει να Φύγεις

έτσι είναι αυτά όμως
η Βαρύτητα
δεν τους κρατάει όλους το ίδιο
και μερικούς

δεν μας κρατάει Καθόλου

συριστικά

αναδιπλώνομαι
και κροταλίζω
μετράω ανάποδα
κι η γλώσσα μου αλλάζει
έχω κίτρινα μάτια κάποτε ξέρεις
και αν δεν με υποτάξει η μελωδία σου
θα σε δαγκώσω αναπάντεχα
στον δεξί αστράγαλο
και το δηλητήριο θα είναι γλυκό
σαν μαρτίνι
bianco

itsy bitsy spider

έφτασα εντέλει-μια μέρα πριν-
(έβρεχε)
πανηγυρικά στον κρύο και γλιστερό πάτο
(κι ήταν από μωσαϊκό)
και μόλις ακούμπησα
(ήμουν ξυπόλητη),
έκατσα κάτω,
(σταυροπόδι),
και είπα ασθμαίνοντας
(ήσυχα)
και τώρα?
(ποιοι φίλοι? ποιοι γκόμενοι? ποιοι συνάδερφοι? ποιοι συγγενείς? ποιοι «άλλοι»?)
μέσα σ΄ αυτό το –ανάστατο και γριπιασμένο- μυαλό είμαι μόνη
(ξέρεις…)
τόσο
(μόνη)

πλέον

As Dorothy Parker once said
To her boyfriend, "fare thee well"
As Columbus announced
When he knew he was bounced,
"It was swell, Isabel, swell"

As Abelard said to Eloise,
"Don't forget to drop a line to me, please"
As Juliet cried, in her Romeo's ear,
"Romeo, why not face the fact, my dear"

It was just one of those things
Just one of those crazy flings
One of those bells that now and then rings
Just one of those things

It was just one of those nights
Just one of those fabulous flights
A trip to the moon on gossamer wings
Just one of those things

If we'd thought a bit, of the end of it
When we started painting the town
We'd have been aware that our love affair
Was too hot, not to cool down

So good-bye, dear, and amen
Here's hoping we meet now and then
It was great fun
But it was just one of those things

If we'd thought a bit, of the end of it
When we started painting the town
We'd have been aware that our love affair
Was too hot, not to cool down

So good-bye, dear, and amen
Here's hoping we meet now and then
It was great fun
But it was just one of those things

Just one of those things

(I just keep hearing and hearing)

τζιζζζζζζζ

με τόσο ανεκμετάλλευτο ηλεκτρισμό
πώς να μην έχουμε ενεργειακό πρόβλημα?

eat me

Όταν την έβγαλε από το ψυγείο του είπε
είμαι από κρέμα γάλακτος, καραμέλα και ζάχαρη
-λιώνω...
και του έδωσε το κουταλάκι για να την φάει-όσο ήταν καιρός

αλλά εκείνος
προτίμησε με αυτό να ανακατέψει τον (πικρό) καφέ του

you give me

Αυτός ο πυρετός δείχνει ατελείωτος
κι οι βραδινές του κρίσεις μ΄ αφήνουν διψασμένη και ξάγρυπνη
φοβάμαι όμως να ιδρώσω μήπως και τον χάσω και κρυώσω
πάλι
μέχρι τότε
θα σου στέλνω συνταγές
και θα περιμένω στωικά τις αντιβιοτικές σου λέξεις

possesed

Κατρακυλάω αχ πως κατρακυλάω και οι εικόνες του τέρματος έρχονται με όλο πιο μεγάλη ταχύτητα προς το μέρος μου και αχ πως τις αποζητάω αν και ξέρω ότι δεν τις βλέπω όλες…
ο φόβος όμως τώρα δεν αρκεί
Γιατί μιλάει το σώμα
(αν δε με φιλήσεις στο λαιμό θα μείνω σημαδεμένη)
(αν δεν με ξανακοιτάξεις στα μάτια θα μάθω να σου μιλάω με τα χέρια)
(αν δεν αναπτύξεις ταχύτητα θα φρενάρω απότομα)

inside

Να περνάμε πάντα τέλεια
να είσαι έτσι υπέροχη πάντα με τους ανθρωπους που αγαπάς
και αδυσώπητη με αυτούς που σε πληγώνουν (ακόμα και αν τους αγαπάς...)
χίλια μύρια post it με Χρόνια πολλά ΠΑΝΤΟΥ μικρή μου ΜαρινέλΑ
και το επόμενο πρόγραμμα μου (όποτε είναι) θα είναι αφιερωμένο όλο σε σένα
(κι ας φωνάζει ο Νίκος!!!)

boom boom boom!

just one

It was just one of those things,
just one of those crazy flings,
one of those bells that now and then rings,
just one of those things.
It was just one of those nights,
just one of those fabulous flights,
a trip to moon on gossamer wings, just one of those things.

(ορισμένα τραγούδια είναι σαν τη γρίπη, μέχρι να μου περάσει νομίζω ότι θα με στοιχειώνει για πάντα)

superstitious

Να μη μπορείς να περάσεις κάτω από το Ουράνιο τόξο λέει
Γιατί φοβάσαι μην σου πέσει στο κεφάλι

αδιέξοδο

Στοπ και αναστροφή
Αυτή η προδιάθεση να χάνομαι
Πίσω ολοταχώς λοιπόν τώρα μέχρι να βρω-αν υπάρχει
Τη σωστή στροφή
χωρίς φώτα
χωρίς χάρτη
χωρίς σήμανση
χωρίς φρονιμίτες

(σκοτείνιασε τελείως
ώρα να σβήνω και τα φώτα ομίχλης)

oh it's bigger than the universe

the end

Ω ναι-μια αλληλουχία συμπτώσεων –μια θάλασσα τυχαιοτήτων
Έρμαια της μοίρας-σωστών ή λανθασμένων στιγμών
Ψευδαισθήσεις αιτιότητας
Επίπλαστοι σκοποί για συμπτωματικές σειρές γεγονότων
δέσμιοι των περιστάσεων
Δεν υπάρχει νόημα πουθενά-my friend
δεν υπάρχει λόγος
δεν υπάρχει story πίσω απ΄ όλα αυτά
μόνο αναλώσιμος χρόνος
μόνο εικόνες για το τέλος

Προχτές το βράδυ κρυφάκουσα την ψιλή κουβέντα πού ‘πιασε το φεγγάρι με το κορμί μου
Και κοκκίνισα

flatline

ανείπωτες ιστορίες αρνούνται πεισματικά να βγουν βολεμένες όπως είναι εκεί μέσα να τρώνε και να πίνουν από τις σκέψεις μου να με αναλώνουν σταδιακά και ανεπαίσθητα να γίνομαι όλο και πιο λίγο να μειώνομαι και όλο και πιο πολύ το μυαλό μου να πρήζεται από αυτές σαν να εγκυμονεί πόσο ακόμα να περιμένω να δω τον Διόνυσο πόσο ακόμα θα σηκώνω το κεφάλι μου βαρύ από εικόνες και ήχους που κάθε στιγμή γεννιούνται και ανασυνθέτονται σε καινούριες εικόνες και καινούριους ήχους φαντασιακά τάνγκραμ που θα βρω την πραγματικότητα μέσα σε αυτή την ξεδιάντροπη ηχηρή παρέλαση από ναι τι να την κάνω την πραγματικότητα που είναι γεμάτη από αποστειρωμένα όχι

Χάνομαι – η μαγική μου σφαίρα δεν μου λέει πια το δρόμο κι έχω πετάξει το μίτο προ πολλού
Σταματάω λοιπόν να θέλω
Τώρα πια απλώς θα ζω

howmanyears

1...2...3...4

rien

Είχα εσένα και δεν είχα τη θλίψη
Και ύστερα, δεν είχα εσένα και είχα τη θλίψη
τώρα δεν έχω ούτε εσένα ούτε τη θλίψη

κι έχω στερέψει από λόγια
(και δεν ξέρω τι μου λείπει πιο πολύ)

Να πάρεις λέει πλοίο και λεωφορείο και πάλι πλοίο και να φτάσεις στη νήσο Ψ-όσοι ξέρουν ξέρουν-να λουστείς στην άμμο και στο αλάτι να θρέφεσαι με μέλι και μερέντα και κριθοκούλουρα να χαζεύεις τ΄ άστρα πριν κοιμηθείς και να πλένεσαι με αρμυρό νερό μόλις ξυπνήσεις, να πηγαίνεις στο πηγάδι και να ακούς τα φαντάσματα να γίνεσαι ένα με τους κέδρους και τις σαύρες και την πανσέληνο να ξεμάθεις τη γλώσσα που σου 'μαθαν και να θυμάσαι αυτή που πάντα ήξερες να ξεχάσεις παντελώς δουλειές και θλίψεις και σπίτια και πολέμους και γκρι και μαύρο και γωνίες και τετράγωνα -να βλέπεις μόνο καμπύλες και θερμά χρώματα να νιώσεις ότι ζεις
και μετά

να πρέπει να γυρίσεις

mind games

Tiny tiny little pieces of me
Come together slowly
In strange orders

Αλλόκοτη συναρμολόγηση
Μισοκλείνουν τα μάτια και τα νύχια μακραίνουν

Virtual memories form my past
virtual fingers touch my brain
I can't help it

Πλησιάζω αθόρυβα
Ουρλιάζω άηχα στο αυτί σου
Ξύπνησες?

my mind is violently trapped

μπίλια σε φλιπεράκι χωρίς έξοδο
κι είμαι πάλι στην αρχή
(κι είμαι από υδράργυρο)

Be careful tonight
I feel a kind of dangerous

πυρπόληση

άναψα το τσιγάρο μου στο κερί του τραπεζιού σου
(I looked you in the eyes)
-κακή τύχη λέει
ειδικά αν είσαι ναύτης-
και συ
(so shut so shut)
έκαψες το καραβάκι που έφτιαξα
από το ασημόχαρτο του πακέτου σου
στην ίδια φλόγα

κακή τύχη είπα
ειδικά αν είσαι εγώ

It's notWhat you thoughtWhen you first began itYou gotWhat you wantNow you can hardly stand it though,By now you knowIt's not going to stopIt's not going to stopIt's not going to stop'Til you wise upYou're sureThere's a cureAnd you have finally found itYou thinkOne drinkWill shrink you 'til you're undergroundAnd living downBut it's not going to stopIt's not going to stopIt's not going to stop'Til you wise upPrepare a list of what you needBefore you sign away the deed'Cause it's not going to stopIt's not going to stopIt's not going to stop'Til you wise upNo, it's not going to stop'Til you wise upNo, it's not going to stopSo just...give up
(είδα για μια ακόμη φορά μια αγαπημένη ταινία)

πάλι

Ποιος το περίμενε λοιπόν ότι όλη αυτή η χαοτική ενέργεια που μου μάγκωνε την ανάσα θα εκτονωνόταν σε ένα χαζό κρυφτό και μια χούφτα αέρα από κόκκινο μπαλόνι που ξέφυγε από κλόουν που αποκοιμήθηκε μέσα στη ζέστη του κυριακάτικου μεσημεριού-αφράτη σαν κρέμα σαντιγί από λευκή τούρτα με φράουλες που τρως βουτώντας μέσα της το δάχτυλο-άχρηστες γλυκερές ώρες βαριές σαν σίδερο ύπνος γεμάτος όνειρα σαν παιδικές εκπομπές- ατελείωτα λεπτά σαν σπόρια από ώριμο καρπούζι- αναρίθμητα δευτερόλεπτα σαν καφετιά μικροσκοπικά ζουζούνια που φτεροκοπάνε σε νέφη γύρω από τη στυμμένη λεμονάδα, τα παγάκια έχουν λιώσει και το ριγέ καλαμάκι τό κλεψε ύπουλα μια παιχνιδιάρα γάτα, μάτια σαν καγκελόπορτες και γεύση από ξηρό κρασί στον ουρανίσκο –μου αγγίζεις το χέρι και ρωτάς τι σκέφτομαι, σου απαντάω πάλι τίποτα αλλά πάλι εννοώ τα πάντα

και μετά έρχεται εκείνη η ολοκληρωτική αίσθηση που ναι τεράστια και τρομακτική και λες,
θα τα κατασπαράξει όλα τα άλλα και δεν θα αφήσει τίποτα άλλο
παρά μόνο αυτή-θα μείνεται οι δυο σας λοιπόν
θα αναμετρηθείτε
θα τα βάλεις όλα μπροστά
όλα όσα επιθύμησες
όλα όσα
νόμισες ότι ορίζουν το απόλυτο
όλα όσα κοίταξες κατάματα και λαχτάρησες
όλα όσα έφτιαξαν το παραμύθι
όλα όσα υλοποιήθηκαν εικονικά στο τετράχρωμο φαντασιακό σου


τώρα είναι που

θα εκτιμήσεις τη δύναμή τους
απέναντι σ΄αυτά τα παμφάγα σαγόνια
της τόσο ασπρόμαυρης
πραγματικότητας

Βόρειοι άνεμοι
καλοκαιρινές αναθυμιάσεις-και γω αναθυμούμαι αναλόγως
ανάθεμα

Τη βρήκα τσαλαπατημένη στο πάτωμα του υπνοδωματίου
Τη μάζεψα με προσοχή και την έκλεισα σε συρμάτινο κλουβί
Να μη μου φύγει πάλι
Την τάιζα και την πότιζα ανελλιπώς για να αναρρώσει
Αλλά δεν άντεξε πολύ
Εξαϋλώθηκε εντός ολίγων ημερών
Λέξεις της συνομοταξίας της δεν αντέχουν
σε συνθήκες μοναξιάς

itsbeenalongtimesince

μικρές ώρες στην εθνική- νοσταλγημένα
αλλοπρόσαλλα αγκαλιάσματα του αέρα
τόσο καιρό χωρίς,
αγγίγματα ταχύτητας
αυτή η σχεδόν επώδυνη συνειδητοποίηση
ότι το πιο καυτερό αίμα τρέχει,
ακόμα
κει μέσα-
είμαι χωρίς κράνος
you know

I 've been seeing you

σε Περιμένω
σ΄ ένα τραπέζι γεμάτο γινωμένα φρούτα και παχύρρευστους χυμούς εξωτικούς
μέλι θυμαρίσιο
και καρύδια και γάλα
σπιτικές μαρμελάδες και
γλυκό του κουταλιού βύσσινο
γιαούρτι στραγγιστό και αμύγδαλα
κανέλα και σταφίδες
ο καφές μοσχοβολάει και το ψωμί είναι ζυμωτό
για ένα πρωινό που θα κρατήσει μια ολόκληρη μέρα,
ένα ολόκληρο τώρα
που θα κρατήσει όσο μαζί

τώρα που ξεφλούδισα ολοσχερώς
και πέταξα από πάνω μου το άγριο τραχύ δέρμα
εκείνο που δεν ήθελα να νιώσεις
για να μη γδάρεις τα δάχτυλά σου
για να μη ματώσει το στόμα σου
τώρα που αναδύεται ξανά μετάξι
και βελούδο λαίμαργο για αγγίγματα
λοιπόν

σε Περιμένω

ζεν

ρευστοποιήθηκα τελικώς και κατέλαβα βουλιμικά όλο το χώρο του εύθραυστου δοχείου μου
κι ούτε καν μου λείπουν οι καιροί της κρυσταλλικής ακαμψίας
-απροσδόκητο-
το μόνο που αποζητώ πλέον
είναι να αντιλαμβάνομαι τα πράγματα όπως τα ζώα και τα παιδιά
χωρίς παρελθόντα και μέλλοντα
μόνο με τώρα

a glimpse of perfection

Divine antony
thnx thnx thnx

οι καλοκαιριάτικες μπόρες πάντως, μυρίζουν πιο όμορφα από τις χειμερινές-ακόμα και αν σου χαλάνε μια συναυλία

back

Χαλασμένες φωνητικές χορδές, σπασμένα τύμπανα, κίτρινα μάτια και ξεροψημένο δέρμα-τώρα πλέον μετράω ενδεικτικά για πόσες μέρες θα βλέπω τριγύρω μου ίχνη χρυσού και θα ξεμπλέκω πορτοκαλί κόμπους -έχω γεμίσει χρώματα –κυρίως κόκκινο και πράσινο σαν δαγκωμένη φέτα καρπούζι στην άμμο-αλλά μια βροχή φοβάμαι ότι φτάνει για να τα ξεπλύνει –αυτή η ζέστη είναι ερμαφρόδιτη
-σε δένει και σε λύνει-μα πόσο πρέπει να ανατριχιάσω για να ρθω στα ίσα μου τελικά? αρπάζω την πραγματικότητα σαν βαλίτσα του Άκριθάκη αλλά είναι πολύ βαριά ρε γαμώτο –την επόμενη φορά θα πάρω back pack και φωτογραφική μηχανή

bye

Χανζαπλάστ- φσσσσσσσσσστ και ο πόνος δεν οφείλεται μόνο στις τρίχες που ξεριζώνονται
η πληγή δεν έχει επουλωθεί και το οινόπνευμα τσούζει
δεν αρκεί η βαλεριάνα- θέλει ραφή
Με ατσαλόσκοινο

gottago

κουράστηκα να κρύβομαι πίσω από πορτοκαλιές κουρτίνες για να γλιτώσω από τις λέξεις που με κυνηγούν
παίρνω το σπίτι μου λοιπόν και φεύγω τρέχοντας- τυλίγω το κόκκινο κρεβάτι μου και πάω να το απλώσω σε αμμουδιές που έχουν γίνει μπλε από την τόση παρέα τους με τη θάλασσα
πάω να βρω το κίτρινο που έβαψε πράσινα τα νερά και το πορφυρό που έκανε μοβ τον ουρανό στην άκρη
φοράω μόνο πατούσες και ντύνομαι μόνο μαλλιά και φως
-εκεί θα βάλω τα καλά μου
την άμμο και το αλάτι

μεσημεράκι στην Πειραιώς μύρισε θάλασσα-και γω
γλίστρησα κατάσαρκα στην καινούρια φορεσιά μου-την καλοκαιριάτικη-
κοίτα να δεις…
τελικά δεν ήταν τόσο στενή
-στο στέρνο- όσο νόμιζα.

φαίνεται
μίκρυνε η καρδιά μου

jump

και μετά, μια κυριακή βράδυ, έρχεται μια μηδαμινή, ελάχιστη, σχεδόν αδιάστατη στιγμούλα ικανή να σε κάνει να βιώσεις τον τεράστιο Τρόμο, τον Τρόμο που τείνει στο άπειρο για την ανεξαρτησία που τόσα χρόνια διεκδικείς με μανία απέναντι στα πράγματα, τους ανθρώπους, τη σκέψη -και γνωρίζεις πολύ καλά –και αυτό είναι το πιο φοβερό-ότι όταν φύγει ο Τρόμος στη θέση του θα μείνει μονάχα ένα ιλιγγιώδες κενό χωρίς προστατευτικά, χωρίς πλέγμα ασφαλείας

φύσηξα τον καπνό και η εικόνα σου διαλύθηκε αβίαστα
τώρα που βλέπω το υπόλοιπο τοπίο καθαρά
λέω να κόψω το τσιγάρο

intentions

Από τη στιγμή που μια χειρονομία, ένα σχέδιο, μια παράθεση σχημάτων, κάποιες λέξεις, μια εγκατάσταση αντικειμένων, ένα έργο ή όπως αλλιώς μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει μια δημιουργία πάσης φύσεως σε κάνει να αισθανθείς κάτι δυνατό και καίριο-πόση σημασία έχει η πρόθεση του δράστη;
Από τη στιγμή που μια κίνηση-κάθε είδους- μπορεί να σε εισάγει σε πρωτόγνωρους δρόμους προβληματισμού και σκέψης πόσο την αποδυναμώνει το γεγονός ότι αυτοί οι δρόμοι ίσως και να μην ήταν ποτέ το όραμα του τελεστή της;

Θυμώνω, γιατί έχεις κρατήσει τη φιάλη όλη δική σου και εγώ πέφτω
όλο και πιο κοντά στην άμμο και λέω ότι το χρωστώ στον εαυτό μου τελικά,
εδώ και χρόνια,
να μεταλλαχθώ σε πέτρα
-γιατί μόνο έτσι επιβιώνεις στον βυθό.
Και μετά σκέφτομαι, σε πόσες μου ζωές θα θέλησα ν΄ αλλάξω

Να γίνω από φουρτουνιασμένη θάλασσα, ανθισμένη γη
Από ανεξέλεγκτη ενέργεια, άπειρα σωματίδια
Από δυνατό κρασί, τραγανό σταφύλι
Από άσσος σπαθί, ντάμα κούπα
Από ασύλληπτη ιδέα, λέξη σε λάθος ποίημα

?

και σκέφτομαι λοιπόν κάποιες φορές
-με το πλαϊνό μέρος του μυαλού μου-
όταν κι αυτό το τελευταίο γράμμα απ΄ τ’ όνομά σου
ξεθωριάσει,
ποιον θα έχω τότε οδηγό
σε όλες τις σκουληκότρυπες
που μου άνοιξες στο κεφάλι
μόνο μ΄ ένα σου δάχτυλο
(καλέ μου)?

πανδώρα

το χαρτόκουτο όπου έχεις φυλακίσει τα όνειρά μου δεν έχει τρύπες

έτσι δεν οξειδώνονται μου λες
έτσι δεν αναπνέουν σου λέω

I rain

Θά θελα νά μουν η βροχή
Να έριχνα μια νεροποντή και
Μετά να ξαστέρωνα

all that jazz

Ακολουθούν τρεις μέρες για εκκαθάριση
Να ξαναστηθεί το ίδιο σκηνικό για το δοκιμαστικό της νέας παράστασης
Νέο cast νέα σκηνοθεσία
Προβλέπεται μεγάλη επιτυχία
Διθυραμβικές κριτικές
Ήδη έχουν ξεκινήσει τα χειροκροτήματα


Και μετά ένα ολόκληρο καλοκαίρι για την κινηματογραφική full version
Για τα εξωτερικά γυρίσματα δεν υπάρχει ανησυχία,
οι τοποθεσίες θα παραμείνουν οι ίδιες
Ελλείψει φαντασίας
Οι νέοι πρωταγωνιστές θα είναι ήδη δοκιμασμένοι
Και το σενάριο σχεδόν πανομοιότυπο
-με ανεπαίσθητες διαφοροποιήσεις στους διάλογους ενδεχομένως-
Για το μόνο που κυκλοφορεί μια έντονη φήμη
ότι μπορεί να αλλάξει
είναι το τέλος

απαγορεύεται το πτύειν

μια ανύποπτη (ανείπωτη) στιγμή λοιπόν,
άρχισε να φτύνει καρφιά
Μεγάλα μυτερά ατσάλινα, σκουριασμένα από το όξινο σάλιο της
Μέχρι που πόνεσε η γλώσσα της
Και μετά,
αφού άκουσε σκεπτική και λυπημένη τον μεταλλικό τους ήχο
καθώς έσκαγαν με φόρα στο τσιμέντο
Τα μάζεψε ένα ένα
και τρύπησε τις παλάμες της και τις πατούσες της
με αυτά
καθώς έπρεπε

the d word

είμαι ένα βήμα πριν-ένα μικρό μικρό βηματάκι πριν
καμιά φορά όλο και νομίζω ότι έχω ήδη βρέξει τα πόδια μου μέσα της
αλλά βρίσκομαι ακόμα στα ρηχά-μπορώ ακόμα και τραβιέμαι πίσω ελαφρά
(κάποια βράδια)
εδώ κάτω που λες δεν έχει αλάτι-βουλιάζεις πιο εύκολα
ήδη νιώθω τους αστραγάλους μου να μουσκεύουν σταδιακά
και δεν το παλεύω, δεν μπορώ να τις αφήσω τις πέτρες που μού δωσες να κρατάω
τις σφίγγω όλο και πιο πολύ

και συ, α εσύ, μου γνέφεις πανευτυχής απ΄ το παραδεισένιο νησάκι σου, έλα, έλα, μπες
μια απόφαση είναι όλα

Tequila sunrise

Το δωμάτιο έβγαλε κυνόδοντες
Λάμες το στρώμα-κι η οροφή κατεβαίνει αργά σε σπειροειδείς κινήσεις
Έτοιμο να με καταπιεί σε κάθε περίπτωση
Βουλιάζω φοβισμένη στη ρουφήχτρα του λευκού καναπέ
Ανίκανη να ανοίξω καν την πόρτα με το κόκκινο πόμολο
Ένα βήμα μόλις πριν
Μια σκέψη μόλις μετά
Τώρα που πλέον το χρόνο τον μετρώ μόνο σε κονσέρβες
Τώρα που τσακίζομαι πάνω σε αμέριμνα χαμόγελα-με άηχες υγρές αναφωνήσεις
Σε αφελείς παρατηρήσεις και αισιόδοξες δήθεν φιλοσοφικές ενατενίσεις
-χωρίς γυαλιά ηλίου, χωρίς παρασόλ
Τέλεια, μια χαρά- σταφιδιασμένες φιλίες, χλιαρό σεξ και ματαιόπονοι λικνισμοί όλοι μια χαρά
you know- why not
Είναι μέχρι να σκάσει η μολυσμένη σάρκα
Να βγει, να κυλήσει η φλόγα
Να τρέξει καθαρό αίμα
Να καθαριστούμε σχολαστικά με ξανθό χαμομήλι
και υπάρξει απολύμανση
Πριν την αναμονή του

i feel a kind of hungry tonight

feed me feed me feed me
seymour

φυλακίστηκα πάλι ανάμεσα σε δυο εικόνες από το αλφαβητάρι του δημοτικού
ανάμεσα σε δυο ήχους δελφινιών

μη με σκεφτείς απόψε
δεν ξέρω πια να απαντήσω
κατάφερα να ξεχάσω τη γλώσσα σου

(Sorry...)

Τώρα λέω λοιπόν
Ίσως τελικά Αυτό Εγώ να ήθελα πάντα να κάνω
Να μαζεύω στιγμές
Μικρές ασύνδετες στιγμούλες
χρονικά κομψοτεχνήματα ακαθόριστης αξίας
Χάρτινα χρωματιστά κομμάτια αποσπασματικής μνήμης
Ενίοτε και ασπρόμαυρα (που μοιάζουν με όνειρα)
Απλώς δεν το’ ξερα νωρίς
Και τώρα βλέπω πόσο αδίκως έχανα τόσες ευφάνταστες νιφάδες παρελθόντος
Ανταλλάσσοντάς τες με (δήθεν) ιαματικές ώρες απάθειας
(Αμάθειας)
πόσο υποτιμούσα την αξία του σύντομου
και του εφήμερου στη ζωή
(που τόσο αγάπησα στην τέχνη)

κι αν είμαστε αστερόσκονη- μικρή μου
πάλι τέτοια θα γίνουμε-ίσως λίγο πιο συνειδητή
δεν βλάπτει λοιπόν λίγο λάμψη και στο ενδιάμεσο

Γι ΄ αυτό και σε συγχύζω καμιά φορά
(Επειδή σε αγαπάω)

Αυτή η διαδρομή είναι τόσο βασανιστικά σύντομη
Για να μας φοβίζει ο πόνος

Ατλαντίδα

και τώρα η τρικυμία μου πέρασε και σε παρακολουθώ να σχοινοβατείς αδιάφορα
αποφεύγοντας να κοιτάξεις κάτω-θυμάσαι; Μαζί το τραβήξαμε το δίχτυ-

αλλά να είσαι σίγουρος- είναι καλύτερα να είσαι ψηλά
βλέπεις περισσότερα - εγώ εδώ κάτω εξακολουθώ να βλέπω μόνο εσένα
να σου χαρίζω το βλέμμα μου για να κρατιέσαι όταν χάνεις την ισορροπία σου
να σε ξεχρεώνω στωικά για όλα αυτά που δεν έκανα

μα αυτή η αναθεματισμένη η ψύχρα δεν τελειώνει
οι παγετώνες δεν λιώνουν- τόσο σκληροί-τόσα χρόνια
όσο και να κάθομαι κάτω από τον ήλιο
και φοβάμαι
ότι όταν τελικά λιώσουν
θα πλημμυρίσω μέχρι πνιγμού
και τα νησιά μου θα χαθούν
ανεπιστρεπτί

και συ θα χεις πέσει

ή απλώς θα χεις περάσει απέναντι

so nice

it isn't very good
in the dark dark wood

ασφαλώς

Το καλοκαίρι συνεπάγεται την αδράνεια
Και γω νιώθω σαν γυμνό φυλλοβόλο δέντρο

Ρίχνω τα υποκίτρινα αραχνοΰφαντα φύλλα μου και αποσύρομαι αθόρυβα
αφήνομαι νωχελικά να με θερμάνει η κοσμική ακτινοβολία
να με κάψει η αβλέφαρη υπεριώδης ματιά του ήλιου
διαστέλλομαι ανεπαίσθητα αλλά ευχάριστα απειλητικά στο χώρο και τον πίνω με καλαμάκι
-χωρίς βιασύνη
απολαμβάνοντας κάθε γουλιά του
-διακρίνοντας και την παραμικρή γεύση του
μετά θα μασήσω τα παγάκια

ξαστερώνω καλέ μου
και η απόσταση ανάμεσα στα μάτια μου μεγαλώνει
και το καλοκαίρι, ο μεγάλος μου εραστής,
με κατακτάει πάλι- λίγο λίγο
ευάλωτη όπως με βρίσκει να το περιμένω
κάθε χρόνο
με υγρά μάτια και σκασμένα χείλη
με τα άκρα νωθρά
σκληρές πατούσες και μελωμένες-δαγκωμένες τις άκρες των δαχτύλων

επιτέλους ήρθε
να ελέγξει τη σφραγίδα του στο σώμα μου
και είναι πάντα εκεί

την επόμενη φορά που θα ξενυχτήσουμε μαζί
ίσως και νάμαστε πιο εύστοχοι...

είμαι τα λάθη μου

Αναζητώ την έννοια του λάθους

πόσα λάθη έχω κάνει και όσα από αυτά ήταν σωστά
και αν μέσα στις επιλογές μου υπήρχαν λάθη- ποιος θα μου έλεγε ότι τελικά αν δεν τα έκανα τώρα θα ήμουν πιο ευτυχισμένη
προσπαθώ ενδεχομένως να απενοχοποιήσω τα λάθη μου-να τα δικαιώσω
ίσως γιατί ενίοτε νιώθω ότι είμαι γεννημένη για αυτά – επαγγελματικά, ορθογραφικά, αισθηματικά, κοινωνικά, οικονομικά, τυπογραφικά-όλων των ειδών τα λάθη
ρέπω σε αυτά-με τραβάνε όπως ο μαγνήτης τα ρινίσματα σιδήρου

είναι σαν τον προσανατολισμό
απλώς μου λείπει το κριτήριο

λατρεύω το λάμδα και το θήτα γιατί τα έχει η θάλασσα και το θέλω-και ίσως κάπως έτσι κάποια στιγμή το λάθος να χάσει το νόημά του και να με λυτρώσει

λάθος λοιπόν-και ο αλάνθαστος πρώτος τον λίθο βαλέτω
λάθη λοιπόν που περιμένω να πάρει η λήθη
λάθη-πόσο κοντά και πόσο μακριά από την αλήθεια?
μια θάλασσα λάθη
όσα λάθος θέλω
τόση θλίψη λάθος
χωμένη μες την θαλπωρή τους
στο θηλυκό μου εγωισμό
να ψάχνω το άλλοθί τους
το θρυλικό
για να λυθώ
να απλωθώ
να μελωθώ
να λυτρωθώ

πάντως

σε κάποια άλλη μου ζωή πρέπει να ήμουν θάλασσα...