Η πρωταγωνίστρια έκατσε σοβαρή απέναντι από την ξεθωριασμένη καρέκλα του σκηνοθέτη σταυρώνοντας τα χέρια. Και τώρα τι κάνουμε; ρώτησε αυστηρά βγάζοντας τα γυαλιά της. Τώρα που μου παραχάραξες αμετάκλητα το φαντασιακό μιας ένδοξης όψιμα φερέλπιδης προσωπικής ιστορίας; Τώρα που μου μουτζούρωσες με ανεξίτηλη ακρυλική μπογιά τις μαγικές οθόνες; Τώρα που με άφησες να αποστηθίσω το δυσκολότερο ρόλο τι τρικ θα βρεις για να διασώσεις την τόσο εύθραυστη λόγω παλαιότητας γοητεία του ενίοτε ικανού αν και μη αναγκαίου χαρακτήρα μου;

Η πρωταγωνίστρια καθηλωμένη εκ σεναρίου σε πολυθρόνα τόσο κυριαρχικά απέραντη ώστε τα άκρα της να αιωρούνταν τρομακτικά μακριά από το πάτωμα ένοιωθε σαν να βλέπει περισσότερα απ’όσα θα ήθελε ή σα να της είχε τελειώσει η αναπνοή ή σαν το εσωτερικό του κεφαλιού της να βρισκόταν σε έκτακτες συνθήκες αναμονής καταιγίδας. Από τις καταιγίδες αυτές που πνίγουν αμετάκλητα τα λουλούδια που χρειάζονται το πιο λίγο πότισμα, ή καίνε τυχαία μοναχικά δέντρα που βρίσκονται στο πέρασμά τους, θυμίζοντας περίτρανα την απουσία συμπαντικής δικαιοσύνης, καθότι και η ίδια η φύση μπορεί να φανεί εγκληματικά αμελής ακόμα και προς τους πιο ενθουσιώδεις, αλλά τελικώς και πιο ανυπεράσπιστους, απολογητές της. Ή ίσως κυρίως σε αυτούς.cut

Η πρωταγωνίστρια εισήλθε με σθένος στο πλατό φτύνοντας επιτέλους τα κουκούτσια από τις εδώδιμες αποικιακές ανθρώπινες συνάφειες εποχής, που τόσο καιρό την εφησύχασαν εκ του σύνεγγυς, καταστέλλοντας της επιτήδεια τη σκέψη με καλλιγραφικά καρυκεύματα αφοσίωσης και κομψής ελαφρότητας. Χαμογέλασε με γαλαντομία στον ράθυμα ανεστίαστο φακό και διέτρεξε το αποστειρωμένο μινιμαλιστικό σκηνικό με ατόφια εφηβική βιάση. Φυλλομέτρησε ταχύτατα το αενάως επαναλαμβανόμενο σενάριο, σηκώνοντας ανεμοστρόβιλος μεταφυσικής δυσφορίας και κοσμικής ανισορροπίας και αποστήθισε εγκαρδίως μόνον τις υποσημειώσεις με τα μικρότερα γράμματα και τους φωτεινότερους των αστερίσκων. Αρνήθηκε, παρ’ αυτά, σθεναρά τη διεκπεραιωτική τους εκφώνηση, καθώς αιφνιδίως τις κατέταξε στις άρρητες κεφαλίδες των ιερών γραφών του μυστικού τάγματος του ανένδοτου πανθεϊστικού υποκειμενισμού και της ζωογόνας ευλαβούς αντινομίας. Αντιρρησίας του κατ’ ουσίαν δυϊστικού δόγματος της καταναγκαστικής αποδοχής αναρτημένων αντιλήψεων, φασματικώς θερμών και χαρτοκοπτικής σχηματοποίησης, απεκδύθηκε αυτοβούλως τα ατσάλινα ιδεολογικά της υποδήματα γλιστρώντας φιλάρεσκα στο απύθμενο θεοσοφικό κενό προκειμένου να το δαμάσει με το επικείμενο θράσος της αειθαλούς λογικής. cut

Με το πρώτο βλέμμα στο ταβάνι η πρωταγωνίστρια αναρωτήθηκε τι ήταν αυτό που της άλλαξε τόσο πολύ τις κυριακές σαν να έσβησε το φως ή να χάλασε ξαφνικά ο θερμοσίφωνας και έμεινες χωρίς ζεστό νερό να τουρτουρίζεις στην μπανιέρα. Έψαξε ξανά να βρει την αναπνοή της – που ήταν μπλεγμένη σε ένα μακροσκελές και πυκνό όνειρο κρεμασμένο από παιδικές αναμνήσεις και ακαθόριστους γονιδιακούς φόβους και εμμονές- ώστε να βρουν τα πόδια της πρησμένα τις παντόφλες, επιτυχώς κρυμμένες στην πιο μυστηριώδη θέση της ανεξερεύνητης στέπας που απλωνόταν κάτω από το κρεβάτι της και τραβήχτηκε δυσκίνητα, σα να φορούσε τα χρόνια της κουστούμι, μέχρι το φως που έριχνε το παράθυρο της κουζίνας πίσω από τον καναπέ. «Είναι χειμώνας» σκέφτηκε ή είπε – δεν είχε σημασία γιατί όταν ξυπνάς μονάχος σου ο μόνος ουσιώδης θόρυβος είναι η σκέψη σου- «Δεν θά πρεπε να έχει κουνούπια. Ποιος χάλασε πάλι το θερμοστάτη- bloody weather» και πάτησε το λιγδιασμένο διακόπτη του βραστήρα ελπίζοντας να έχει μείνει νερό από τα ατελείωτα τελευταία χτεσινά τσάγια. Το βρώμικο φως του δωματίου την έκανε να σηκώσει τα μάτια προς το ρολόι. Πλησίαζε απόγευμα- για άλλη μια φορά η μέρα τελείωνε σα να της είχε χυθεί στο πάτωμα από σκισμένη συσκευασία. Σήκωσε τους ώμους κι έστειλε μια μακριά τούφα που έπεφτε στο δεξί μάτι στην άλλη πλευρά του κεφαλιού. Ούτως ή άλλως τα κυριακάτικα πρωινά της άφηναν στο στόμα τη γεύση παιδικού σιροπιού για το βήχα. Η πίκρα τους ήταν πιο βαθιά και διαρκής από την ύπουλη γλυκύτητα τους. Αγκάλιασε τη μεγάλη κίτρινη κούπα και σωριάστηκε στον καναπέ περιμένοντας το σούρουπο να εισβάλει σαν επίδραση αναλγητικού.cut

Η πρωταγωνίστρια όρθωσε παράστημα καθώς εισέπνευσε κενό. Και τον αέρα να την διαπερνά ολοσχερώς. Να φυσάει από μέσα της κι εκείνη να ανατριχιάζει από ένα αφηρημένο κρύο που πάγωνε κόκαλα και μυαλό. Το σενάριο της προηγούμενης εβδομάδας εξάλλου ήταν κενό. Σελίδες άδειες ή σβησμένες, κάποιες σκισμένες επίσης ή μουτζουρωμένες έτσι ώστε να μη διαβάζονται. Όχι ότι δεν υπήρχαν λέξεις-τέτοιες υπήρχαν άφθονες με κυρίαρχες εκείνες που ξεκινούσαν από έψιλον-όπως ευθύνη ή ένοχος ή έπρεπε- σίγουρα αν κάτι έλειπε δεν ήταν οι λέξεις. Η πρωταγωνίστρια βάδιζε ανάμεσα στον κόσμο κάπως αντίθετα -ένιωθε ότι πήγαινε εκεί από όπου άλλοι διαρκώς επέστρεφαν κι -ω άλλη μια λέξη από έψιλον- έτσι είχε αυτή την αίσθηση της επίμονης καθυστέρησης που άλλοτε είναι σημάδι υποψίας ευτυχίας και άλλοτε επιμηκύνσεώς λύπης. Έπρεπε λέει. Πόσο αλλάζει αυτό το ρήμα όταν η προστακτική από παρούσα γίνεται παρελθοντική-πως από επιταγή γίνεται θλίψη αυτό το πρέπει-μόνο με ένα έψιλον. Πόσο λίγο αθώο είναι αυτό το έψιλον. Πόσο ένοχο. Η πρωταγωνίστρια συνάντησε μια μερίδα παρελθόν και δυο στάλες ίσως – αλλά το ίσως μοιάζει με χτύπημα στον ώμο και αυτού του είδους τα χτυπήματα προκαλούν συνήθως μόνιμες παραμορφώσεις. Έτσι έσιαξε το μαλλί και καμπύλωσε τη βλεφαρίδα ώστε τουλάχιστον να κατοχυρώσει όλο δικό της αυτό το ασίγαστο δεν. Και μετά έμαθε να κοιμάται νανουρισμένη από τη φάλτσα αδιαφορία του μονίμως αριστερού μαξιλαριού. Αυτού που κάποτε αντάλλαξε με το ολόγραμμα μιας φλούδας ελπίδας.

η πρωταγωνίστρια απόψε δεν έχει κέφια. το βράδυ πολυσύχναστο και φλύαρο αναρίθμητοι κομπάρσοι και λιγοστοί συμπρωταγωνιστές-η πλοκή μάλλον ανιαρή και φρούδα χωρίς ανατροπές και εξάρσεις, μερικές απρόσμενες παρωχημένες guest εμφανίσεις από παλαιότερες διάττοντες φωτεινές στιγμές- ανώφελες κουβέντες ρηχό γέλιο και ληγμένες προσδοκίες-κοιλιά στο σενάριο πρέπει να ξαναγραφεί απαραιτήτως και να γίνει ανανέωση του cast γιατί το κοινό έχει βαρεθεί τους ίδιους και τους ίδιους με άλλα κοστούμια και μάτια να ανακυκλώνονται στα κάδρα και στις συζητήσεις ανύπαρκτες περιπτύξεις χωρίς ούτε καν υπόκωφες προκλήσεις μόνο παλ αναθυμιάσεις από υπονοούμενα άλλων κι αυτές ακόμα ανεπαίσθητες

οι μουσικές δε, έπασχαν.δεν ξεσήκωσαν τα πλήθη ούτε έκαναν κανέναν μοναχικό να λάμψει από λιγωμένες αναμνήσεις δεν προκάλεσαν έντονα ερωτικά λάθη δεν συμφιλίωσαν τσαλακωμένα ζευγάρια δε έκαμαν ούτε ένα περαστικό να κοντοσταθεί και να παραπατήσει σφυρίζοντας ούτε αποκοίμισαν γλυκά καμιά κουρασμένη σκέψη.δε ράγισε ούτε ένα ποτήρι, δε δάκρυσε ούτε μια εικόνα

η πρωταγωνίστρια δεν αγωνίστηκε αρκετά απόψε, έπεφτε συχνά σε ολιγόλεπτες νάρκες και ξαναγύριζε έπειτα στο χαυνωμένο κοινό της φορώντας βλέμμα γνωστού οίκου της περέασμένης σεζόν από κείνα τα κομμάτια τα σπάνια όμως που κανένας δε γνωρίζει-μεγειά το βλέμμα λέγανε μα που πας και τα βρίσκεις βρε παιδί μου-και σε πολύ καλή τιμή απαντούσε όταν δεν θυμόταν τη σωστή ατάκα μαζεύοντας υπομονετικά τις πατημένες γόπες από τα τραγούδια που οι προηγούμενοι θαμώνες πέταγαν ανύποπτοι στο θαλασσί πάτωμα -λάδι απόψε με τόση ζέστη ότι πρέπει για μια βουτιά στα βαθιά -για τις πρωταγωνίστριες οι βουτιές μόνο στα βαθιά γίνονται αλλά σήμερα δεν έχει κέφια για σασπένς κρυώνει και λίγο είναι και ένα μούδιασμα στο στόμα που δεν έστρωσε ούτε μετά τόσο μαρτίνι και τόσα κόκκινα πλαστικά κερασάκια και έτσι το επεισόδιο τελειώνει άδοξα με ζουμ στο σοφέρ της κίτρινης κούρσας που εξαφανίζεται ράθυμα στο βάθος του σκούρου μπλε πλάνου-cut