έγινες κι απόψε μακρυά-
πίσω από κόσμο με χρωματιστά ρούχα και φως κίτρινο που ωρύεται
πίσω από εικόνες θρονιασμένες σε σελίδες περιοδικών και δρόμους βρώμικους από γράμματα
πίσω από καραμελωμένα σπίτια - συμμετρικά κομμάτια σιλικόνης, ψεύτικα φρούτα, χρωματισμένη κερατίνη και σκυλιά του σαλονιού σε πόζες-με στενά σιελ δωμάτια με κίτρινες γραμμές κι απίθανα κουφώματα, λευκό παρκέ και ακλόνητες πόρτες ασφαλείας
και πάνω στο τραπέζι -ενίοτε- να κουδουνίζει ένα παλιό παράφωνο τηλέφωνο
από εκείνα τα γυαλιστερά τα μαύρα με το μεγάλο ακουστικό κι ένα καντράν στρόγγυλο και διάφανο με αριθμούς ανάποδα – έτσι ώστε το 9 να είναι ίσως το 6, το 5 να φέρνει πονηρά στο 2 ενώ το 1 και το 7 να μπερδεύονται
και μόνο το 8 να μένει ατάραχο σαν όρθιο άπειρο ή σαν ένα 3 κι ένα μικρούλι έψιλον (που μπάσανε αθόρυβα σε λάθος μαχαλά) αντάμα
μα εσύ εκεί- να παίρνεις επανειλημμένα το μηδέν – (οοο)
πίσω από τα πυκνά παράσιτα που δεν αφήνουν να σ' ακούω να ανασαίνεις στ' αλήθεια,
πίσω από λόγια ξύλινα και βαριά σαν τραπέζι κουζίνας
πίσω από σκουριασμένα αραβουργήματα κοινοτοπίας και χάρης
τότε λοιπόν είναι που οι λέξεις μου το σκάνε τρομαγμένες σα ζωύφια ( να φαν τα φύλλα από παλιά μου τετράδια να ροκανίσουν τη μνήμη από το λάπτοπ)-κάποτε μάλιστα καν πριν τις σκεφτώ μου ξεγλιστράνε -
και μένει εκείνο το αέναο τουτ τουτ στον αέρα
να γίνεσαι όλο και πιο μακριά
μέσα σε μια απίθανη προοπτική στο άπειρο βάθος των λοξών συγκλινόντων γραμμών της μνήμης ή του τηλεφώνου
στο σκούρο τέλος από μονοπάτια ξέφωτα, χωμάτινα κομψά περιφραγμένα από δέντρα κίτρινα
ψηλά ξερακιανά και απελπισμένα, γκρι ουρανούς και μόνο ένα πληκτικό ωχρό φεγγάρι σε μιαν άκρη,
να περιμένεις
μήπως κι αυτό το μακρυά λέει κάποτε ομορφύνει παράφορα
και γίνει πίνακας σε κάδρο κίτρινο πάνω από το πιάνο
ή δερματόδετο βιβλίο στο συρτάρι
ή όνειρο που ξέχασες λίγο πριν σηκωθείς μετά από τον βαρύ ύπνο της Κυριακής
