Maxwell

ας πάψουμε λοιπόν για μια στιγμή ντετερμινιστικά να ζούμε

και μόνο ας φανταστούμε

πως κάθετα το χρόνο διανύουμε

μόνοι κι ατόφιοι

μαζεύοντας αλήθειες (και ψέμματα μοιραία)

σε μια κατανομή τυχαία

όντα μοναχικά και πάνσοφα των παρυφών

σαν κάποιους δαίμονες των φυσικών επιστημών

γνωρίζοντας αλίμονο μες την οξυδερκή αδράνειά μας

πως όσο κι αν παλέψουμε

το μέλλον να προβλέψουμε

δεν θα ξορκίσουμε ποτέ την (τόσο εφηβική και φρούδα )

 ανεπάρκειά μας

Pollock, J., Convergence

σπουδή σε κιτρινισμένη φωτογραφία που δεν τραβήχτηκε ποτέ

η θάλασσα πάντως γνώριζε λέει όλα όσα δε γνώριζαν
πατώντας στα ίδια τα ζεματιστά χαλίκια
πόσο πόναγε (το αγκάθι του πιο τυχαίου αχινού
μπροστά στα πόδια σας)
πώς μέσα στο νέο αλάτι έμοιαζε να έκλειναν οι παμπάλαιες πληγές
να μοιάζουν τώρα πια
αμυχές (από αυτές που μόνο μάτια κάνουνε)
κι όλα όσα δεν ήθελαν να ξέρουνε η θάλασσα πάντως ήξερε λέει
κίτρινες ώρες
παγιδευμένοι πιο πέρα λίγο πιο δίπλα λίγο (εύχαρεις πάντα επιμόνως)
περιτυλίγματα από χάρτινες συμπάθειες
(η σκέψη δυο χαμόγελα αλλού
από το σώμα) κολλαριστές
(μόνο ένα βλέμμα ίσως να αρκούσε να τσακίσουν ίσως)
κι όλα όσα δεν έφταναν να ζήσουν η θάλασσα πάντως μάντευε
και τα κατάπινε έπειτα μ’ εκείνο το βαθύ θόρυβο
πλαταγίζοντας την τεράστια λευκή ωραία γλώσσα της
με ιερά ευχαρίστηση (μόλις αγγίζοντας υπενθυμιστικά τα
δάχτυλα σας μαυρισμένα) σαν βαριές λέξεις σκορπισμένες ποτισμένες
μεσημέρια
κι εικόνες κλεμμένες από ημερολόγια και καλοκαίρια καλλονών
(έν’ άλλο άλλοτε αν όχι ιδανικό, τότε ανάξιο)
σε σέπια καρτ ποστάλ βουβά ειδύλλια
σε άφταστα μακάρια νησιά
η θάλασσα υπήρξε πάντως
(α, αυτό τουλάχιστον ας μην το αρνηθεί κανείς)
κάπως παράλογα ζεσταμένη και γεμάτη
από όλα όσα δεν ήτανε να γίνουν
ή (έστω) καλώς απλώς-κι επιμελώς- δεν έγιναν

Έμιλυ θα πεις και για μένα μια καλή κουβέντα στον παράδεισο;

Μέρες με φλου προοπτικές          
-αστόλιστες-λιγνές-
ημέρες πέστροφες*
 άστατοι μα ηχηροί ιονιστές
εμμονών
πατριαρχικών
-ανάμνηση φιλοδοξίας
θνησιγενούς-
τόσο παλιό το παρελθόν της
άρωμα γης
χώμα στα νύχια
και στην ακτίνα βολής
μόνο κενό
ορθόδοξο θανατερό
πορεία προς το κέντρο
-ανάστροφα-
δεν έχει πια άλλο σημείο φυγής
τόσο αναπόφευκτη
-μονόδρομη, μοιραία-
σαν φυσικός παράξενος ελκυστής

                                                                                  *κι είναι το φως το ήλιου
                                                                                                                              απαράβατο
                                                                                                                              μια καταδίκη όταν θέλεις να κρυφτείς
                                                                                                                              χωρίς σκιές
                                                                                                                              ανώφελες προσπάθειες
                                                                                                                              άγνοια
                                                                                                                              να προσποιηθείς









** Our share of night to bear,

    Our share of morning,

    Our blank in bliss to fill,

    Our blank in scorning.

    Here a star, and there a star,

    Some lose their way.

    Here a mist, and there a mist,

    Afterwards—day!

Emily Dickinson

Η παρέα των δέκα (ή των οχτώ) - κι εγώ

όταν περνούσε πάλι θα κρύφτηκα κάτω απ’ το τραπέζι με την πίτα να μη με δείτε (ή για να μη με δω) λίγο –λέει- λίγο πριν βγουν οι φρονιμίτες και πιάσει να χαράζει άποψη και μέσα στο μέσα ήθελα -τότε- κι ύστερα και λίγο πιο μετά απ’ το ύστερα -στα άπατα λέει πια- να δες πως απ’ έξω όταν μένεις είναι γιατί ίσως δεν είδες -λέει- κανέναν -από τους δέκα (ή απ’ τους οχτώ)- στο μέσα

"φάε με" έλεγε η πίτα "φάε με μήπως και μεγαλώσεις -επιτέλους- ξαφνικά και χρειαστεί να βάλεις -επιτέλους- εκείνα τα μεγάλα κοκάλινα τετράγωνα γυαλιά" έλεγε "και δεις πια μέσα πιο δέκα κι απ΄ τους δέκα (ή πιο οχτώ κι απ’ τους οχτώ)"

Electro

Ο κόσμος έλεγε  

Ο κόσμος είναι ( κι Εγώ ήθελα να σε πλέξω γύρω μου να μη φεύγεις και νιώθω άδεια) ο κόσμος έλεγε ο κόσμος ( κι Εγώ άκουγα τα λόγια σου που έμοιαζαν με νερό γλυκό) ο κόσμος είναι ( κι Εγώ προσπαθούσα να φύγω από τη νύχτα μου που είχε το χρώμα της στάχτης ) ο κόσμος ( κι Εγώ άκουγα το χτύπο της καρδιάς μου να τραντάζει τις κολόνες και να τρίζει το πάτωμα) ο κόσμος είμαι ο κόσμος ( κι η μουσική με Έσφιγγε σαν κράνος στα μηνίγγια)ο κόσμος ( τι ωραία που μπορώ να σ ‘αγαπώ) ο κόσμος ο κόσμος ο κόσμος ο κόσμος ο κόσμος ( όταν διάβαζες την ανάσα μου ) ο κόσμος είναι ( και ήθελα να ράψω τις νύχτες μας στο παράθυρο να βρέχει αγάπη )ο κόσμος είναι ένα μεγάλο( τα κομμάτια Νύχτας που έκρυψα όταν με κοίταζες στο στόμα ) ένα μεγάλο ένα ένα ( τη νύχτα που δάγκωνε ο χρόνος )ο κόσμος είναι ένα μεγάλο ψέμα

έλεγε