στο Kassel αδερφές μου στο Kassel...

RV297

vivaldi χειμώνας

ομολογώ με το κεφάλι χαμηλά ότι το πρόσεξα πρώτη φορά στο soundtrack του old boy

να το ακούς κυκλοφορώντας μέρα μεσημέρι στην πόλη

και δεν σε αγγίζει τίποτα

Δύο καθέτως

Αυτή η γραμμή δίπλα στο στόμα γράφει καλά, κράτησέ την...
Πόσες παλιές εικόνες πρέπει να σβήσω για να σε δω όπως είσαι τώρα ?
Τελικά ποτέ δεν είσαι τόσο μόνος όσο όταν είσαι με παρέα-Α. είχες δίκιο…
Είχα υπερτιμήσει τα μεγέθη once more αλλά μπορεί και να είμαι σε φάση συγχώρεσης -τυχαίως και αιφνιδίως

Φ όπως φυλακή όπως φιλία όπως φορέβερ-πάντα προτιμούσα τα σταυρόλεξα από τα sudoku-τις λέξεις από τους αριθμούς γαρ
φτου σου…(ξελευθερία)

Χάρισμα

Την άλλη φορά που θα αποφασίσεις να μου χαμογελάσεις,
σε παρακαλώ, να έχεις βουρτσίσει τα δόντια σου

ΑΣ

Η επόμενη συνάντηση των Ανώριμων Συναισθηματικών θα γίνει την άλλη Πέμπτη στο γνωστό μέρος. Παρακαλώ να μη λείψει κανείς

...

Pasolini is me
'Accattone' you'll be
I entered nothing and nothing entered me
'Til you came with the key
And you did your best but
As I live and breathe
You have killed me
You have killed me
Yes I walk around somehow
But you have killed me
You have killed me
Piazza Cavour, what's my life for?
Visconti is me
Magnani you'll never be
I entered nothing and nothing entered me
'Til you came with the key
And you did your best but
As I live and breathe
You have killed me
You have killed me
Yes, I walk around somehow
But you have killed me
You have killed me
Who am I that I come to be here?..
As I live and breathe
You have killed me
You have killed me
Yes I walk around somehow
But you have killed me
You have killed me
And there is no point saying this again
There is no point saying this again
But I forgive you,
I forgive you
Always I do forgive you...

Spring fever

Θέλω με κάποιο τρόπο να απαλλαγώ από αυτή την αναίτια αισιοδοξία γιατί με γεμίζει άγχος-να την ξεπλύνω να την κουρέψω να την πετάξω από πάνω μου –παραδόξως με βαραίνει και με εκνευρίζει ύπουλα-θέλω να μην περιμένω τίποτα πάλι-είναι πολύ πιο απλό
αυτή η ακαθόριστη μυρωδιά της άνοιξης τα βράδια είναι σαν τριπάκι - με το που βγαίνω από το αυτοκίνητο χαμογελάω αυτόματα σαν από τικ και μετά έρχεται η αιώρηση-δεν αποφασίζω να το τρυπήσω το μπαλόνι όμως και ας έχω τόσες μαζεμένες βελόνες-τρυπάω τα δάχτυλά μου – μάλλον φοβάμαι το μπαμ
αυτή η νοσταλγία του μέλλοντος έχει αρχίζει και με κουράζει
και φαντάσου ότι ακόμα αναρρώνω από μοναχικά Σάββατα

Απόψε

Όλα αυτά τα σκουπίδια και η μυρωδιά της Άνοιξης δεν χάθηκε-λίγο ακόμα και μόνο τα ποντίκια θα έκαναν φέτος Πάσχα-κι όμως τα πρωινά θέλω να λιάζομαι ξαπλωμένη στα πεζοδρόμια που έχουν αρχίσει να θερμαίνονται από τον Απριλιάτικο ήλιο και τα βράδια να ουρλιάζω σεληνιασμένη από την πανσέληνο-αυτή η Σαρακοστή ήταν θανατηφόρα σαν overdose-ενίοτε νιώθω μια τεράστια και παντελώς αναίτια ευτυχία που νομίζω ότι θα σταματήσει η καρδιά μου-σχεδόν sublime-μόνο που φοβάμαι την πτώση-άντε να αναστηθούμε να τελειώνουμε-αν έρθεις την Κυριακή μπορείς να μου κρατάς ένα κόκκινο τριαντάφυλλο; por favor...

Ολομόναχοιμαζί

Every time i think of youI feel shot right through with a bolt of blue.It's no problem of mine but it's a problem I findLiving a life that I can't leave behindThere's no sense in telling meThe wisdom of a fool won't set you freeBut that's the way that it goesAnd it's what nobody knowsWhile every day my confusion growsEvery time I see you fallingI get down on my knees and prayI'm waiting for that final momentYou'll say the words that I can't sayI feel fine and I feel goodI'm feeling like I never shouldWhenever I get this way, I just don't know what to sayWhy can't we be ourselves like we were yesterdayI'm not sure what this could meanI don't think you're what you seemI do admit to myselfThat if I hurt someone elseThen I'll never see just what we're meant to beEvery time I see you fallingI get down on my knees and prayI'm waiting for that final momentYou'll say the words that I can't say

Inside joke

should we talk about the weather?

I would prefer not to

Τα δωμάτια του Καπάτου είναι ένας θεσμός όπου έχει πλέον δικαιωματικά καθιερωθεί το κάθε πέρσι και καλύτερα. Τα φετινά είναι αβάσταχτα. Η πεμπτουσία του κλισέ και η αποθέωση του κοινότυπου. Αναρίθμητος στυλάτος κόσμος που δεν έχει τίποτα να προτείνει- στείρες αναπαραγωγές, χιλιοειπωμένα και χιλιοειδωμένα εφφέ, κακό χιούμορ και αξιοπρόσεκτη έλλειψη πνευματικότητας και ουσίας. Όσο περίτεχνο και να είναι το περιτύλιγμα δυστυχώς-και ευτυχώς-η χαζομάρα δεν κρύβεται. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να είναι κανείς επιεικής με την ευκολία και να δικαιολογεί το λίγο. Δεν μιλάω για έλλειψη ταλέντων- μόνο για τεμπελιά και επιφανειακότητα. Για πόσο ακόμα η τέχνη θα εξαντλείται σε φτηνά αστεία χωρίς βάθος και εντυπωσιακές και εξυπνακίστικες βιτρίνες? Βοήθειά μας και έρχεται και η Biennale...

Έκλειψη

Μετά από μία αναπάντεχα εκτενή κοινωνική μάζωξη σε ισόγεια ταβέρνα τοπικού χαρακτήρα και μια θεαματική ομολογουμένως ήττα ελαφράς και πρώιμης συναισθηματικής –μάλλον-φύσεως που βιώσαμε- σχεδόν ομαδικώς θα έλεγα -σε γνωστό bar της πόλης όλο το team ρακοποσίας και συμπαράστασης που μας πήρε μέχρι την τετάρτη πρωινή, τουλάχιστον, βρέθηκα να ξυπνάω το παρόν ξημέρωμα, μόνη-ατυχώς- με μια γάτα –τη δικιά μου- να χοροπηδάει κυριολεκτικά σαν κουρδιστή γύρω μου απολύτως αμετάπειστη να σταματήσει…Μετά από πάμπολλες ώρες μέσα στις οποίες ακολούθησαν δραστηριότητες όπως γυμναστική, μπάνιο, καλό φαγητό και πάρα πολύ νερό-πέρα από τις εργασιακές υποχρεώσεις- ο πονοκέφαλος και οι ζαλάδες εξακολουθούν και γενικώς η αφυδάτωση αμετάκλητη…Θα συμφωνήσω μεν ότι η εναλλαγή ρακί, τεκίλας και πόρτο δεν ήταν ό,τι καλύτερο από άποψη επιλογής αλλά θα υποκύψω στα ίχνη υποκουλτούρας που ομολογώ ταπεινά -μια και εδώ θεωρητικά μπορώ να είμαι λίγο παραπάνω εγώ απ’ ότι εκτός διαδικτύου-ότι ενυπάρχουν κάπου μέσα μου και θα αποφανθώ –αψηφώντας ανέμελα την κατά τα άλλα σκληροπυρηνική μηδενιστική λογική μου που έκανε, και κάνει, την μαμά μου να ωρύεται και τρέλαινε τους εκάστοτε γκόμενους (μου)-ότι εμένα αυτή η άτιμη η έκλειψη με επηρέασε σημαντικά...Ότι λοιπόν και να λέει ο κατά τα άλλα καταπληκτικός κύριος Σιμόπουλος για το ότι μόνο τα ζώα επηρεάζονται-γεγονός που βίωσα εκτενώς μια και το χνουδωτό μου ξυπνητήρι στριφογυρνούσε σαν σβούρα όλη την ημέρα ρίχνοντας διάφορα πράγματα εδώ και κει- εγώ στο θέμα του φαντασμαγορικού αυτού φαινομένου και των επιδράσεών του στον –εξαιρετικά ευαίσθητο αυτό τον καιρό-ψυχισμό μου θα συμβουλευόμουν –το λέω και σας ορκίζομαι ότι κοκκινίζω εντυπωσιακά- μόνο τον κύριο Λεφάκη (άντε και τον κύριο Πανόπουλο…). (Πρώτη και τελευταία φορά που λέω κάτι τέτοιο- ήδη νομίζω ότι ακούω τα κοκάλα του Νίτσε να τρίζουν)
Ασυνεννοησία? Πλήρης αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας? Επιθετικότητα? Εσωστρέφεια? Μιζέρια? Κυκλοθυμικότητα?(υπάρχει τέτοια λέξη?) Δεν το ορίζω απολύτως αλλά εγώ αυτά βίωσα και από και προς εμένα και σήμερα και εχθές και όχι, δεν ήταν προβολή της δικής μου διάθεσης γιατί, πραγματικά, δεν έχω τέτοιες τάσεις…Και μέσα σε όλα αυτά με κατέκλυσαν διάφοροι προβληματισμοί σχετικά με ομόκεντρους κύκλους που κλείνουν γύρω μου και ανακαλύπτω σαστισμένη ότι διάφοροι γνωστοί και φίλοι από διάφορες κατευθύνσεις γνωρίζονται μεταξύ τους και ότι με τις νέες γνωριμίες όλο και κάποιοι κοινοί γνωστοί θα βρεθούν και αν και ομολογώ δεν ξέρω αν είναι μικρός ο κόσμος ή μεγάλοι οι άνθρωποι- πάντως σίγουρα μεγάλος δεν είναι, άντε κάποιων μεσαίων διαστάσεων-πλέον δεν τα θεωρώ όλα ευχάριστες και κωμικές συμπτώσεις αλλά μεταφυσικές απειλές—πόσο μάλλον μέσα σε αυτό το εκλειπτικό φάσμα-σε λίγο όλοι θα ξέρουμε τους όλους και για τους όλους επίσης και δεν θα υπάρχει κάτι νέο να ανακαλύψεις και σίγουρα τίποτα να κρατήσεις για σένα…(Και ήδη έχω καεί κατά περιόδους)

Τέλος πάντων ενδεχομένως να πρόκειται για κάποιο παροδικό παραλήρημα λόγω ημέρας…

karma

Αφελώς ορμώμενη από μια αιτιοκρατική αντιμετώπιση ακόμα και των πιο τετριμμένων και τυχαίων συμβάντων μπαίνω συχνά σε ομολογουμένως σχεδόν παράλογες διαδικασίες όσον αφορά στο λόγο που κάποιες συγκεκριμένες εσπευσμένες στιγμές δεν προλαβαίνω το λεωφορείο, που χάνω δια παντός κάποια αγαπημένα αντικείμενα ή που όλα τα τηλέφωνα που περιμένω διακαώς χτυπάνε αποκλειστικά και μόνο τις στιγμές που δεν μπορώ να τα σηκώσω. Σε μια τέτοια φιλοσοφική διάθεση με εισήγαγε για άλλη μια φορά ένα χθεσινοβραδινό γεγονός, όταν μέσα σε μια κατάσταση ανέλπιδης εσωτερικής γκρίνιας και κατήφειας και έχοντας πάρει στωικά τον δρόμο μου προς το γυμναστήριο αναμένοντας μήπως και εκεί εξαντληθώ επαρκώς για να σταματήσω να σκέφτομαι, μια παλιά ξύλινη βιβλιοθήκη- αμελώς τοποθετημένη σε έναν τοίχο στο δρόμο και σχεδόν αιωρούμενη – έχασε την ισορροπία της και με βρήκε στο κεφάλι. Παρά τον πόνο, τη ζάλη και την πρόσκαιρη τύφλωση και μετά από μια κινηματογραφική σχεδόν σεκάνς όπου το αστικό γύρω τοπίο έπαιρνε διάφορες ακαθόριστες κλίσεις, δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ ότι αν βρισκόμουν στην Αμερική θα μπορούσα να βγάλω χρήματα από αυτό το περιστατικό-αποκτώντας όμως πολύ σύντομα την συναίσθηση ότι εξακολουθώ να βρίσκομαι στη δεδομένη πλευρά του Ατλαντικού συνέχισα με αργό αν και όχι ιδιαίτερα σταθερό βήμα την πορεία μου προς το γυμναστήριο αναμένοντας να μου έχει συμβεί κάτι εντυπωσιακό-αθεράπευτα πλανεμένη από φιλμικές μυθολογίες-όπως να μπορώ να ακούω τη σκέψη των άλλων ή να βλέπω μέσα από συμπαγείς επιφάνειες και διάφορες άλλες υπερ-ηρωικές ιδιότητες τέλος πάντων. Όταν μετά το πέρας του προγράμματος γυμναστικής -το οποίο βγήκε με μια αξιοσημείωτη δυσκολία ομολογώ παρά τις φιλόδοξες αξιώσεις μιας γυμνάστριας κωμικά eighties-κατέληξα στο ότι το ατυχές και επώδυνο γεγονός δεν μου άφησε κανένα, προφανές τη δεδομένη στιγμή τουλάχιστον, θετικό κατάλοιπο-δεν είχα γίνει η Superwoman ούτε καν κάτι σε Βιονική γυναίκα-εκτός από ένα ιδιαίτερα ογκώδες-για το μέγεθος του κεφαλιού μου- καρούμπαλο, και εξακολουθώντας να αρνούμαι πεισματικά την περίπτωση του τυχαίου, άρχισα να ερευνώ το θέμα μεταφυσικά. Αν υπήρχε λοιπόν κάποιος απώτερος μαγικός σκοπός να υποστώ αυτό το χτύπημα, αν το Σύμπαν μέσα στην αυτοσυνείδησή του αποφάσισε να μου πει κάτι καρμικό με αυτό τον μυστηριώδη τρόπο ομολογώ ότι δεν το έκανε επιτυχημένα, γιατί εγώ δεν κατάλαβα τίποτα...Γυρνώντας σπίτι έτρεφα ακόμα μια μικρή ελπίδα ότι δεν είχα τελειωτικά ερευνήσει τις πιθανές επιπτώσεις του περίφημου χτυπήματος-και βλέποντας τη γάτα μου να με περιμένει με κάποια προσμονή πίσω από την πόρτα αυτοσυγκεντρώθηκα προσπαθώντας να επικοινωνήσω μαζί της ή έστω να καταλάβω τη γλώσσα της. Δε χρειάστηκε καμιά μαγική ικανότητα – ούτε γνώση της γλώσσας του ζωικού βασιλείου για να καταλάβω εν τέλει ότι απλώς πεινούσε, και η τελευταία μου ελπίδα εξανεμίστηκε άδοξα…Μια μέρα μετά και τον λόγο ακόμα να τον βρω-μόνο που και που ανακαλύπτω ότι η μνήμη μου κάνει διακοπές- άνευ αποδοχών –και ότι όταν μασάω με πονάει το καρούμπαλο που μου έχει παραμορφώσει δυσάρεστα τη δεξιά πλευρά του κεφαλιού…
Σε παρακαλώ την επόμενη φορά που θα θελήσεις να μου πεις κάτι πες το μου πιο ευγενικά...

No Mercy

Ο Marcel μπήκε στη ζωή μου κάπως άγαρμπα αλλά με πολύ συνειδητούς σκοπούς, κάτι που εμένα αρχικά μου διέφυγε-ίσως και εσκεμμένα- οφείλω να ομολογήσω.

Μόλις είχα ζήσει ένα δραματικό χωρισμό και βιώνοντας το φόβο μιας επικείμενης μοναξιάς δέχτηκα με ευκολία την προσφορά μιας έστω και εφήμερης συντροφικότητας με σκοπό να αποσπάσω το μυαλό μου από το πρόσφατο παρελθόν.

Ως τυπικό δείγμα του φύλου του δε δίστασε από την αρχή να επιδοθεί σε εκδηλώσεις άκρατης τρυφερότητας και διαχυτικών χειρονομιών απερίφραστης αφοσίωσης, που δεν άφηναν περιθώρια σκεπτικισμού πάνω στην ειλικρίνεια τους, αλλά ούτε καν το χρόνο να αναρωτηθώ για το ενδεχόμενο πιθανών απώτερων βλέψεων.
Πολύ σύντομα αφελώς πεπεισμένη περί της αδυναμίας του να τα βγάλει πέρα μόνος του-καθ΄ ότι νέος και εν γένει άβγαλτος- του άνοιξα τις πύλες της καρδιάς μου και κατόπιν του σπιτιού μου έχοντας πλήρη επίγνωση της δυσκολίας στην επικοινωνία που θα αντιμετωπίζαμε καθότι δεν μιλάγαμε την ίδια γλώσσα.
Ο Marcel εισέβαλε-όπως προφανώς σχεδίαζε- εν τέλει σπίτι μου με ένα σχεδόν αξιοθαύμαστο-εντούτοις ακόμα και τότε μη αντιληπτό εκ μέρους μου- θράσος και πολύ γρήγορα ανέπτυξε δυσανάλογες αξιώσεις τόσο για το νεαρό της ηλικίας του όσο και για το σύντομο της γνωριμίας μας. Δεχόμουν τα πάντα -τυφλωμένη από την τρυφερότητα που επιμελώς φρόντιζε να μου εμπνέει-τις ατελείωτες ώρες προκλητικής τεμπελιάς, την κακή του σχέση με το νερό, τις παράλογες διατροφικές του απαιτήσεις, την απαραδέκτως βίαιη-έως και σαδιστική ενίοτε- συμπεριφορά του στο κρεβάτι-συγκεκαλυμμένη πίσω από μια δήθεν παιχνιδιάρικη διάθεση-τα ξεπορτίσματά του μέχρι τα ξημερώματα. Για πολύ καιρό δεν κοιμόμουν καλά και ήμουν γεμάτη σημάδια από τις πάσης φύσεως επιθέσεις του.
Τα δέχτηκα όλα μέχρι τη στιγμή που ένα βράδυ βρήκα γυρνώντας σπίτι τον καναπέ μου ξεσκισμένο και τις κουρτίνες κομμάτια-χωρίς ούτε μια υποψία μετάνοιας στα μεγάλα πράσινα μάτια του. Πάνω σε μια κρίση οργής τον πέταξα έξω αγριεμένη μη ξέροντας τι έκανα.
Δεν τον ξαναείδα. Ο Βασίλης από κάτω μου είπε ότι μάλλον τον πάτησε αυτοκίνητο εκείνη την ίδια μέρα.
Εγώ καμιά φορά νομίζω ότι τον ακούω στην πίσω αυλή το μακρόσυρτο παραπονιάρικο νιαούρισμά του.

The sweetest

Our time is done my love
We've laid it all to waste
One thousand moonlit kisses
can't sweeten this bitter taste
My desire for you is endless
and I'll love you 'till we fall
I just don't want you no more
and that's the sweetest embrace of all


To think we can find happiness
hidden in a kiss
Ah, to think we can find happiness
that's the greatest mistake there is
There is nothing left to cling to babe
There is nothing left to soil
I just don't want you no more
and that's the sweetest embrace of all


Ooohhh where did it begin
When all we did was lose
There's nothin' left to win


So lay your weapons down
they serve no purpose in your hands
And if you wanna hold me
then go ahead and hold me
I won't upset your plans
If it's revenge you want
then take it babe
Or you can walk right out the door
I just don't care anymore
And that's the sweetest embrace of all


Ooohhh where did it begin
When all we did was lose
There's nothin' left to win


It's over babe
And it really is a shame
We are losers you and me babe
In a rigged and crooked game
My desire for you is endless
And I love you most of all
I just don't want you no more
and that's the sweetest embrace of al

αφού πλέον ξέρω ότι με διαβάζεις

A long way to the top

Είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν αυτό το μυστήριο ταλέντο να μπορούν να μιλάνε για τα πιο σκληρά και σκοτεινά πράγματα με τον πιο αναπάντεχο τρόπο-με γλυκύτητα, με χιούμορ ή με ρομαντισμό-ένας από αυτούς είναι ο Morissey (To die by your side...) ένας άλλος είναι ο φίλος μου ο Α. και ένας ακόμα είναι ο Nick Hornby.
Το Along way down είναι τόσο όμορφο που το διάβασα μέσα σε τρεις διαδρομές λεωφορείων και δυο νύχτες -μη μπορώντας να το αφήσω πραγματικά.
Τον αγαπάω αυτό τον άνθρωπο γιατί έχει μια ποιότητα αμείωτη από το High Fidelity μέχρι τώρα και ένα τόσο οικείο και ανθρώπινο χιούμορ που έχω βρει σε πολύ λίγους συγγραφείς (από Έλληνες μόνο στο Λένο Χρηστίδη).
Και πάντα ζηλεύω αυτούς που δεν τον έχουν ανακαλύψει οπότε έχουν επομένως πέντε βιβλία του ακόμα να διαβάσουν (χωρίς τη συλλογή με τα διηγήματα που επιμελήθηκε).....

Ο Μίδας έχει αφτιά γαϊδάρου
Ο Μίδας έχει αφτιά γαϊδάρου
Ο Μίδας έχει αφτιά γαϊδάρου
Ο Μίδας έχει αφτιά γαϊδάρου
Ο Μίδας έχει αφτιά γαϊδάρου
Ο Μίδας έχει αφτιά γαϊδάρου
Ο Μίδας έχει αφτιά γαϊδάρου
Ο Μίδας έχει αφτιά γαϊδάρου
Ο Μίδας έχει αφτιά γαϊδάρου
Ο Μίδας έχει αφτιά γαϊδάρου
Ο Μίδας έχει αφτιά γαϊδάρου

Stand by me

Ποιοι είναι οι φίλοι μου?
Τι περιμένω από αυτούς?
Τι είμαι διατεθειμένη να θυσιάσω για αυτούς? Πόσο θα μου έλειπαν αν έφευγα πολύ μακριά, ή αν έφευγαν πολύ μακριά? Πόσο ικανοποιημένη είμαι από τους φίλους μου κα πόσο αυτοί από μένα? Τι είναι αυτό που με έκανε να αποζητήσω την παρέα τους- και αυτοί τη δική μου- πέρα από τις περιστάσεις? Πόσα τελικά ξέρουν για μένα-και πόσα θέλω να ξέρουν? Πόσα ξέρω-και πόσα θέλόυν να ξέρω- εγώ για αυτούς?
Τι είναι φίλος? Αυτός με τον οποίο περνάς καλά? Απλώς?
Ή μήπως εκείνος για τον οποίο ΞΕΡΕΙΣ ότι θα είναι δίπλα σου-γιατί το θέλει- οποιανδήποτε στιγμή σου και αυτό σε γεμίζει και το επιθυμείς…
Πόσο κοντά μπορείς να είσαι με κάποιον που δεν θέλει από τη ζωή τα ίδια πράγματα με σένα? Μήπως μπορείς πάρα πολύ όταν υπάρχει αμοιβαία εκτίμηση? Μήπως τελικά η λέξη κλειδί να είναι ο απόλυτος σεβασμός για την ξεχωριστή ατομικότητα του άλλου? Για τις ιδιαιτερότητές του και τη διαφορετικότητά του? Μήπως κάπου εκεί σκοντάφτουν οι φιλίες? Και κάπου αλλού.
Στο ότι η φιλία είναι το να ακούς και όχι μόνο να έχεις την απαίτηση οι άλλοι να σε ακούνε, και να βλέπεις και να κατανοείς και να μη ζητάς – γιατί ο φίλος πάντα δίνει όταν μπορεί-και καταλαβαίνει. Γιατί η φιλία και η ελευθερία είναι διπλή συνεπαγωγή και όταν υπάρχει και είναι ουσιαστική και πραγματική είναι
μόνο ελευθερία και όχι δέσμευση, ούτε υποχρέωση, ούτε αγγαρεία.

Με τους φίλους μου περνάω καλά όπου και να βρίσκομαι. Δεν έχει καμιά μα καμιά σημασία ο χώρος- είμαι μαζί τους γιατί θέλω να είμαι μαζί τους και όχι για να περιβάλλομαι από ωραίο κόσμο ή για να λέω ότι πήγα κι εκεί. Και απαιτώ το ίδιο από αυτούς-όσο παράλογο και αν είναι-και προσβάλλομαι όταν αντιλαμβάνομαι ότι για κάποιους που εγώ θεωρούσα φίλους μου είναι άλλα πράγματα που τους ενδιαφέρουν (που και με ποιόν κτλ κτλ), και ότι για να περνάνε καλά δεν τους ενδιαφέρει το ότι θα είμαστε μαζί αλλά αυτά τα υπόλοιπα. Ίσως να γίνομαι παράλογη λοιπόν...

Η φιλία προϋποθέτει την έλλειψη ανταγωνισμού. Γιατί υπάρχει θαυμασμός. Θαυμάζω τους φίλους μου για όλα αυτά που εγώ δεν έχω και θέλω να πιστεύω ότι είναι αμοιβαίο- και είναι ένας θαυμασμός πηγαίος και ειλικρινής και έχει να κάνει με την εκτίμηση και το σεβασμό για την διαφορετικότητα του άλλου που τελικά εμπεριέχει τον ορισμό της ευτυχίας-είμαι ευτυχισμένη όταν ξέρω ότι με αγαπούν και με εκτιμούν αυτοί που αγαπώ και θαυμάζω.
Ο ανταγωνισμός προκαλεί φθόνο και δόλο. Υποσκάπτει τον θαυμασμό και τελικά μετακινεί την ισορροπία της ευτυχίας στο να επιθυμείς υπογείως να πάψει να έχει ο άλλος αυτά που θαύμαζες σε αυτόν-κάτι που αργά ή γρήγορα γίνεται αντιληπτό από τον άλλο έστω και διαισθητικά –και επομένως το θέμα είναι να αγαπάς αυτά που έχεις γιατί μόνό έτσι μπορείς να θαυμάζεις άδολα αυτά που έχει ο άλλος.
Μήπως λοιπόν τελικά οι άνθρωποι που δεν σέβονται επαρκώς τον εαυτό τους δεν μπορούν να έχουν φίλους?

(Θα θελα να ‘μουν ξανά παιδί-ήταν τόσο εύκολο τότε…)

Κι αυτά τα καμένα λίπη?

Τέλειωσα με τα Χριστούγεννα απόψε.
Μάζεψα τα δώρα που είχαν μείνει κάτω από το δέντρο, έσβησα τα πολύχρωμα φωτάκια-τα μονόχρωμα τα διατηρώ όλη τη χρονιά-σήκωσα το λεκιασμένο από κόκκινο κρασί πρωτοχρονιάτικο τραπεζομάντιλο και αποφάσισα να μείνω για τρίτη συνεχή μέρα σπίτι βράδυ και να ασχοληθώ λίγο πιο εκτενώς με το θέμα της κουζίνας, πριν αναγκαστώ να καταφύγω σε απεντόμωση.
Αποποιήθηκα λοιπόν με συγκίνηση τον τίτλο της ντροπής της νοικοκυράς που για τις τελευταίες εβδομάδες διατηρούσα περίτρανα και παρά τον πυρετό μου (δέκατα) και το εκνευριστικό συνάχι που μου άφησαν οι κραιπάλες της περσινής βδομάδας, μέτρησα υπομονετικά πόσα πιάτα –και ποτήρια κυρίως- μπορεί να πλύνεις με ένα μπουκάλι Fairy (πολλά). Στο εντωμεταξύ, ενταφίασα κατανυκτικά με μουλιασμένα χέρια, κάποιες παράπλευρες απώλειες πάλαι πότε νυκτόβιων κολονάτων και σεμνών νεροπότηρων που δεν άντεξαν την σύγκρουση με τον κρύο μαρμάρινο νεροχύτη…
Μετά από ένα δίωρο session οικοκυρικών κατέληξα ότι η μοναδική απόφαση που έχω να πάρω για τη νέα χρονιά είναι να πλένω τα πιάτα -και τα ποτήρια κυρίως- στην ώρα τους-σκέψη ασαφής και σχετική εντέλει, γιατί ποιος ορίζει ποια μπορεί να είναι αυτή (η ώρα τους) άλλωστε?
Ήρεμη που πήρα κι εγώ μια απόφαση-έστω και σαθρή- για φέτος μπορώ να απολαύσω επιτέλους τη μοναξιά μου, με υπόκρουση Χατζηδάκη και κρασί σε κάποιο από τα (εναπομένοντα) καθαρά μου ποτήρια.

Όσο κι αν αγαπάω τους φίλους μου (απεριόριστα), αυτές οι μοναχικές στιγμές που περνάω - το σπίτι μου κι εγώ μόνοι- είναι πάντα αναπάντεχα (σχήμα οξύμωρο αλλά τόσο ειλικρινές) απολαυστικές μετά τις γιορτές...Για λίγο βέβαια -ίσα ίσα μέχρι τα κτήνος της κοινωνικότητας να ξυπνήσει πεινασμένο πάλι μέσα μου και να αρχίσει να με ξανασέρνει, σχεδόν ακούσια, στους δρόμους της πόλης…

Προς το παρόν όμως στο cd player παίζει τη μαγική μουσική από την Ελεύθερη κατάδυση και γω βυθίζομαι με ευγνωμοσύνη στον πυρετό μου...

Νιου γιαρ ρεζολουσιονς

H χρονιά άλλαξε με Mary Popins και βασιλόπιτα δεν κόψαμε- ούτως ή άλλως ποτέ δεν πετυχαίνω φλουρί...-μετά από το I need you around καταλήξαμε στην παρακμή του Γ. που καθόλου παρηκμαζμένος περίμενε τον ξενιτεμένο έρωτά του και χόρευε ακατάπαυστα Crambs, μετά την πρωινή κοτόσουπα ξύπνησα αργα το απόγευμα-σουρούπωνε- και βρέθηκα σε ανύποπτο χρόνο σε ακαθόριστου ύφους διαπροσωπικές περιπτύξεις όντας σε ένα μάλλον πρωτοχρονιάτικο mood- στον καναπέ μου μετά από τόσο καφέ που δεν θα κοιμόμουν δυο μέρες-και τώρα μετά από ένα Σαββατοκύριακο που θρέφομαι με τυροπιτάκια, κρασί, τσιπς, τεκίλα, μελομακάρονα, τζιν και γαλακτομπούρεκο αναρωτιέμαι αν όλα αυτά είναι σημάδια για το πως θα είναι το 2006...

Κι η παναγιά μαζί μας

ΚΑΛΗΜΑΣΧΡΟΝΙΑ