Ενεργοποίηση
-διακόπτης στο On
άντε πάλι
καρέ καρέ
τρία καλοκαίρια
-ανάκατα

αμοντάριστα πλάνα
μερικά υπερφωτισμένα-Αυγουστιάτικος ήλιος γαρ
σκοτάδι
μέσα στη σκηνή-
μόνο με φως φεγγαριού

πιτσιλισμένη οθόνη
φλου gros plan-χωρίς τους φακούς μου
off voice κάτω από τη θάλασσα
ο ήχος του αέρα στη μηχανή
η άμμος στα sleeping bags

η μυρωδιά του ιδρώτα σου
η μυρωδιά του αντηλιακού στα χέρια σου

να αλλάξω μουσική ;
πάλι τα δικά σου θα ακούμε;


off off off

πως κλείνει αυτή η αναθεματισμένη η μνήμη?

Η Μαρία Νεφέλη πάει μπροστά
λυτρωμένη από την απεχθή έννοια του αιώνιου κύκλου.

Και μόνο με την ύπαρξή της
αποτελειώνει τους μισούς ανθρώπους

Η Μαρία Νεφέλη ζει στους αντίποδες της Ηθικής
Είναι όλο ήθος.

Όταν λέει «θα κοιμηθώ με αυτόν»
εννοεί ότι θα σκοτώσει ακόμη μια φορά την Ιστορία.
Πρέπει να δει κανείς τι ενθουσιασμός που πιάνει τότε τα
πουλιά.

Μαρία Νεφέλη
Οδυσσέας Ελύτης

about last night

every time
we say goodbye
I die
a little

every time
we say goodbye
I wonder why
a little

Είμαι

Είμαι αυτός που ξέρει πως άδικα παλεύει
σαν κι εκείνον που κοιτάζει μάταια
μέσα στο σιωπηλό κρυστάλλινο καθρέφτη
κι ακολουθεί την αντανάκλαση ή το σώμα (το ίδιο κάνει)
του ομοίου του.
Είμαι, σιωπηλοί μου φίλοι, αυτός που ξέρει
πως άλλη τιμωρία από τη λησμονιά δεν υπάρχει
ούτε κι άλλη συγγνώμη. Κάποιος θεός έδωσε
στο ανθρώπινο μίσος τούτη την παράδοξη δικλείδα.
Είμαι κείνος που, μ΄'όλες τις φοβερές παραπλανήσεις του,
ποτέ δεν μπόρεσε ν΄αποκρυπτογραφήσει τον απλό και μαζί τον πολλαπλό
αδιάβατο λαβύρινθο του χρόνου,
που ανήκει ταυτόχρονα σε έναν και σε όλους.
Είμαι κάποιος που δεν είναι κανένας, εκείνος που στον πόλεμο
δεν έπιασε σπαθί. Είμαι αντίλαλος, λήθη, τίποτα.

Jorge Luis Borges

Η βασίλισσα ζει στον πάγο

(Μανταλίνα Ψωμά)

θέλω να κλειστώ στο δάσος και να σε ξορκίσω εντελώς

να σε στραγγίξω από πάνω μου

μέχρι αφυδάτωσης

please

Μόνο μια χάρη θέλω τώρα

να μου δανείσεις για λίγο,
κάποιες από αυτές τις λέξεις
που μου έκλεψες

εχω ανάγκη από αντιβίωση αυτό τον καιρό....

ό,τι προλάβουμε

Κοπιάζω κάθε μέρα να μετατρέψω αυτή τη θλίψη σε θυμό αλλά δεν μπορώ και νιώθω τόσο κουρασμένη
ότι αυτή η ματαιότητα με ξεμπροστιάζει

Δεν τα πάω καλά με το συναίσθημα

Δεν μπορώ να το ελέγξω

Με κάνει ό,τι θέλει
Με παρασέρνει σαν σκυλί που δεν μπορεί να το κρατήσει το αφεντικό του

Ό,τι πρόλαβες λοιπόν

Ακριβώς όπως το λες

ανακαλώ-το τίποτα

αυτό το φως είναι αδίστακτο- δεν παλεύεται

sublime

ψηλοτάβανη κρεβατοκάμαρα

δρόμος στη Βαρκελώνη

θέα στη θάλασσα απ΄ το μπαλκόνι

ο Οδυσσέας του Joyce

λευκή νύχτα στην Αγία Πετρούπολη

άνοιξη στην Πράγα

μεσημεριανός ύπνος στη Χρυσή

το Russian dance

πίνακας του Barnet Newman

ο Νερούδα

μουσική του Nino Rota

σούρουπο στους Φούρνους

ο Borges

Η Τate

Το πρώτο μας φιλί

Το τελευταίο

ξημέρωμα στο Ρέθυμνο

Το Peer Gunt

Δυο παρτίδες go

το Κουαρτέτο

Το Δαμάζοντας τα κύματα

Το έπος της Γαιοθάλασσας

Να ξυπνάμε αγκαλιά

Βόλτα με τη μηχανή

Το πρώτο παγωτό του καλοκαιριού

Ο Μπουζιάνης

Days

Ο Benjamin

εκείνο το βράδυ στα Χανιά

Εσύ

ο Pavic

το τσίκι τσίκι

τα χέρια σου στο στήθος μου

οι μαντινάδες

και εσύ

το 8 1/2

η θάλασσα

η Μαρία Νεφέλη

ο πόνος

Το καλοκαίρι

φοβάμαι απόψε...

ευχάριστη αλλαγή

yo

έτσι γύρισα το νόμισμα από την άλλη πλευρά και,
τι σκάνδαλο,
η ομοιότητα ήταν απόλυτη
Τώρα τουλάχιστον ξέρω

είναι καλύτερα να υποφέρεις από το να μην αισθάνεσαι τίποτα-ή τουλάχιστον κάτι πολύ κοντινό στο τίποτα-
γιατί αλλιώς μπορεί να πεθάνεις από συναισθηματική αιμορραγία

και ούτε καν να το καταλάβεις

λίγο

με δάχτυλα καμένα πως να σε ψηλαφίσω?

lust

άλλαξες δέρμα κάτω από το κρεβάτι μου και το σπίτι γέμισε μήλα

eager

η νύχτα με αγριεύει

και αυτό το θέλω είναι παντοδύναμο

θέλω να με φιλήσεις στη βάση του λαιμού

θέλω να με δαγκώσεις στο κοίλωμα της μέσης

θέλω τη γλώσσα σου στα δόντια μου

θέλω τα χέρια σου να με διατρέξουν πλήρη
θέλω να τυλιχθώ γύρω σου
θέλω να κρυφτείς εκεί


σε θέλω κατά μήκος μου

g

Το κρύσταλλο είναι φυμέ και σε ακούω να κροταλίζεις από πίσω

Αδυνατώ να πλησιάσω- δεν έχω αντίδοτο στο δηλητήριό σου και η άμμος είναι κινούμενη

αργά όμως
μόλις με πάρει βαθύς και γεμάτος όνειρα ύπνος
ξέρω ότι θα΄ ρθεις πάλι να με βρεις και να με δροσίσεις

σα χρυσή βροχή

κατάληψη

Αγανακτούσα λοιπόν που οι περαστικοί με κοίταζαν με τόσο θράσος κατάματα

Και κατέβαζα το κεφάλι ανύποπτη αποφεύγοντας τις σκιές

Αργότερα συνειδητοποίησα ότι το σημάδι σου έχει εξαπλωθεί μέχρι το λευκό των ματιών μου

γενέθλια

Ωραία βραδιά-ευελπιστώ ότι επετειακά στάθηκες επιτέλους τυχερός
Και τώρα δεν έχεις πια κανένα λόγο να απολογείσαι για την αδιάβλητη ειλικρίνεια σου- δεν θα σου ξαναζητήσει ποτέ κανείς να πεις ψέματα για να μην πληγώσεις-ξέρω πόσο σε πειράζει-μπράβο λοιπόν
Εγώ όμως φόρεσα τα πιο αδιάβροχά μου μάτια και σε γιόρτασα δοξαστικά-φύσηξα τα κεράκια σου, άνοιξα τα δώρα σου, άκουσα ακόμα και τη μουσική που αγαπάς, έφαγα τούρτα, μέθυσα με αυτό το κρασί που μου βάφει τα δόντια και τα χείλη κόκκινα-σαν να έχω πιει αίμα-και τριγυρνούσα χαμογελώντας μακάβρια - ωραίο πάρτι, να τον χαιρόμαστε

Μόνο που η μουσική ήταν πολύ δυνατή και το σπίτι ασφυκτικά μεγάλο, ξέρεις και όταν με πήρε ο ύπνος στον καναπέ δεν ήρθες καν να με σκεπάσεις

χθες βράδυ σε κάλεσα πληκτρολογώντας τη λέξη συνενοχή

δεν απάντησες

Επέρχεται βελτίωση ενδεχομένως-

αρχίζω να επανεκτιμώ
το ενδεχόμενο ανυπαρξίας σου

...η αλλεργία εμμένει πάντως

κουρέλια...

και ξέρεις πότε άρχισαν όλα...

Επέρχεται βελτίωση ενδεχομένως-
δεν περνάω πλέον αλκαλικές ασθματικές βραδιές αναπολώντας όλα αυτά που κάναμε μαζί

μόνο αυτά που δεν κάναμε

παρόλα αυτά έχω σοβαρές ενδείξεις ότι έχω αλλεργία στην απουσία σου

Κινέζικο πορτραίτο

αν ήσουν όστρακο θά σουνα στρείδι
κι αν ήσουν αγάπη μου ταξίδι
τότε θα΄σουν ο γύρος του κόσμου
μ΄ένα τροχόσπιτο ζωγραφιστό
τότε θά σουν ο γύρος του κόσμου, αχ
αχ ο γύρος του κόσμου σ΄ένα λεπτό


(σε μισό λεπτό in fact-
το ανακαλύπτω κάθε τρία τέρμινα και μετά μένει για άλλα τρία στο cd-player )

vengo

Μια από τις καλύτερες εκθέσεις των τελευταίων ημερών θα μπορούσε να κάνει την κυρία Μαρία Παπαδημητρίου να διαρρηγνύει τα ιμάτιά της και τους(φετινούς τουλάχιστον) απόφοιτους της ΑΣΚΤ να τρώνε τα πτυχία τους...Όλη η φρεσκάδα και το διαφορετικό που ψάχνει η σημερινή ελληνική εικαστική σκηνή (αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει κάτι τέτοιο βέβαια) συμπυκνωμένο μέσα από τα μάτια μιας θρυλικής μειονότητας. Τρία μπράβο στο Βασίλη που αναγνώρισε το δυναμικό και μάζεψε τους μικρούς τσιγγάνους καλλιτέχνες –μέσου όρου ηλικίας 19, άλλοι δεν έχουν πάει ποτέ σχολείο και άλλοι βρίσκονται σε αναμορφωτήρια, χίλια μπράβο στα παιδιά.
Ασύλληπτο το video Cowboy με την unplugged εκτέλεση του 12(!!!)
Που είστε κύριε Μπέλτσε μου???

Κοσμο-Πολιτισμός
Α. Μεταξά 20 Εξάρχεια
Μέχρι τις 20/5

I think last night

τα χείλη μου είχαν μείνει κοκκινισμένα
το παράθυρο ανοιχτό και το φως της κουζίνας αναμμένο

τουλάχιστον όταν ξανάρθεις μείνε για καφέ

(και κλείνε το παράθυρο κρύωσα πάλι…)

late

Σου χαρίστηκα πάραυτα σχεδόν συνειδητά
Και εσύ με πούλησες αβίαστα
και φτηνά
Και έμεινα να ανεμίζω μανιασμένη την μυγοσκοτώστρα για να διώξω τις μνήμες που βουίζουν γύρω μου

Δεν πιάνει
Πρέπει να χρησιμοποιήσω εντομοκτόνο

date

Σήμερα είδα τα μάτια σου σε μια αφίσα έναν πλανόδιο ζωγράφο και έναν μαθητή, τα χέρια σου σε έναν απρόσεκτο οδηγό και έναν τυφλό οργανοπαίχτη και μύρισα τη μυρωδιά σου στις τουαλέτες του σινεμά βγαίνοντας
Αύριο πάλι…

Αν με έσφιγγες λίγο πιο πολύ-μόνο λίγο-θα είχα σκάσει ξέρεις, μια χαρά
Αλλά αντί για αυτό μου έκοβες όλο το βράδυ τα μαλλιά-αθόρυβα και τελετουργικά
Μπούκλα μπούκλα-Και μετά, τις μάζεψε όλες σε ένα βάζο και με κοίταζε χαμογελώντας-και εγώ έλεγα είναι ίωση, Δες, και γω χαμογελάω μετά από τόσο καιρό, αλλά αυτός σκεφτόταν
θα τις αλείφω κάθε πρωί στο ψωμί με βούτυρο και θα τις τρώω και όταν έκλεισες την πόρτα κατάλαβα πόσο αδύναμη ήμουν

χυμική ανοσία

lets make a toast (ας κάνουμε ένα τοστάκι)

...γκλιν γκλιν γκλιν μια πρόποση παρακαλώ για εκείνα τα παλιά αντρικά αρώματα και εκείνα τα παλιά γέλια που μαζεύονται καμιά νύχτα στο ίδιο τραπέζι και μετά επέρχεται συντονισμός και πιάσε κόκκινο φιλενάδα πάλι το ίδιο είπαμε -πρόσεξε γιατί θα μαλώσουμε - ένα δύο τρία φλοκ -yes θα μου βγει και αυτή η ευχή - μα αν έχω πια ό,τι εύχομαι τι θα μου μείνει να περιμένω?
έτσι για να μη ψάχνεις ναι ναι είμαι εγώ

Stay by my side, it's over
the ride isn't what I told you
the painkiller-side of this night
is to not look behind it's over
I have been told about longing
a feeling so old. it's dead.
I must have been misled
so stay by my side. I'm sorry.
I'm drawing myself the ideal crash
but I know I won't believe me.
There'll be a time you'll leave me.
Stay by my side. it's sexy
the way that we talk about stuff
the way that we laugh with love
the way that we're falling off.
Stay by my side.
I want you continue the theme that's us
even though it's only lust
the painkiller-side of this life.
I'm drawing myself the ideal crash
and I know I won't believe me

Right now I need my hands, to cover this shit up
I need my eyes to see where I'm going, and I need someone...
Stay by my side, it's sexy
the way that we talk about stuff
the way that we laugh with love
the way that we're falling off.

nude

ήρθε πάλι σαν λύκος το χάραμα για να κατασπαράξει την άλω της ανελέητης
κυνικότητάς μου.
και τώρα νιώθω γυμνή

je(u)

Μια βάρκα η σάρκα
σκοτάδι σημάδι
ανάβει καράβι
κηλίδες με είδες
εικόνες θαμώνες
προχώρα τι ώρα
με χάλασες θάλασσες

από αύριο θέλω να με λες προχτές

'

Δεν θέλω πια
να αυτοσχεδιάζω
Από δω και πέρα θα ξέρω τα λόγια μου απ ' έξω
Θα τα αποστηθίζω σχολαστικά κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ

Και δεν θα κάνω άλλα λάθη
Ποτέ ξανά

μήπως και με χειροκροτήσεις

το θέμα είναι να μη χάνεις το χιούμορ σου

το θέμα είναι να μη χάνεις το χιούμορ σου

το θέμα είναι να μη χάνεις το χιούμορ σου

το θέμα είναι να μη χάνεις το χιούμορ σου

Ποίησις

απόψε νιώθω τόσο χαζά μελό που μπορώ να σου γράψω σκυλάδικο

και αυτό είναι απειλή

Αφιερωμένο

Take me out tonight Where there's music and there's people And they're young and alive Driving in your car I never never want to go home Because I haven't got one Anymore Take me out tonight Because I want to see people and I Want to see life Driving in your car Oh, please don't drop me home Because it's not my home, it's theirHome, and I'm welcome no more And if a double-decker bus Crashes into us To die by your side Is such a heavenly way to die And if a ten-ton truck Kills the both of us To die by your side Well, the pleasure - the privilege is mine Take me out tonight Take me anywhere, I don't care I don't care, I don't care And in the darkened underpass I thought Oh God, my chance has come at last(But then a strange fear gripped me and I Just couldn't ask) Take me out tonight Oh, take me anywhere, I don't care I don't care, I don't care Driving in your car I never never want to go home Because I haven't got one, da ... Oh, I haven't got one And if a double-decker bus Crashes into us To die by your side Is such a heavenly way to die And if a ten-ton truck Kills the both of us To die by your side Well, the pleasure - the privilege is mine Oh, There Is A Light And It Never Goes Out There Is A Light And It Never Goes Out There Is A Light And It Never Goes Out There Is A Light And It Never Goes Out There Is A Light And It Never Goes Out

(ελπίζω να μην θεωρείται αγένεια να επιστρέφεις μια αφιέρωση)

rêve ii

Χθες βράδυ μου είπες θέλω να γλύψω αυτόν τον μικρό ήλιο που ανατέλλει γελώντας λίγο κάτω από την πλάτη σου

Και η γλώσσα σου ήταν τραχιά σα γάτας

Χθες βράδυ μου είπες τα μάτια σου είναι ίδια με της γάτας σου

Που να δεις τα νύχια μου είπα

πατώνω

η πόλη με ψάρεψε κι απόψε

κι εγώ ένιωθα ρηχή
σαν παιδική πισίνα

Bailala

No abandones, no llores, busca tu rio
No te sientas perdido
Gira, vuelta y vuelta gira
Danza de la muerte
Que viene a verte
Bailala

rêve

όλο το βράδυ τα εκατοντάδες εξαδάχτυλα χέρια σου έρεαν σε κάθε εκατοστό μου
και μετά πλησίασες τόσο που μάτωσα τα χείλη μου για να μη σε αναπνεύσω
και γεμίσουν τα πνευμόνια μου
και λιγωθώ από την υπεροξυγόνωση
τόση δροσιά
το πρωί βρήκα μόνο τη μελανιά που μου ζωγράφισες δίπλα στον αφαλό

καθαρή

απόψε η πόλη νίκησε
παρασύρθηκα από τις σειρήνες της και ακολούθησα το βράδυ της
σχεδόν τυφλά
έβγαλα ακόμα και τα ακουστικά για να ακούσω τους θορύβους της
τους είχα ξεχάσει-θυμόμουν μόνο τη μυρωδιά

είναι αυτή η φάση της αποτοξίνωσης
πάνε μέρες τώρα που χαπακώνομαι με μυθικές λέξεις


απόψε όμως λέω να μείνω καθαρή
θα κλείσω τα αυτιά μου στους ψίθυρους που με δελεάζουν με υγρά σύμφωνα και φωτεινά φωνήεντα θα κρατηθώ μακρυά από γεμάτες μετοχές και θωπευτικές κλητικές
θα πω όχι ακόμα και σε αυτά τα τόσο όμορφα τσαλακωμένα ρήματα
που για χάρη τους παραμιλώ πάνε μέρες τώρα

Ανασύνταξις

Η Άνοιξη ξαναφάνηκε διακριτικά και πλέον φοβάμαι και εγώ αυτά που εύχομαι
εκείνη η ύποπτη ευφορία εκτονώθηκε μη αντιστρεπτά αλλά βροντερά μέσα σε ένα τριήμερο παραληρηματικής νάρκης –το τελειωτικό τέλος μιας ιστορίας με πολλά τέλη αλλά χωρίς καμία συνέχεια-ακόμα δονούμαι από τους ενδό- μετασεισμούς-ιδιαίτερα πριν κοιμηθώ και μόλις ανοίξω τα μάτια το πρωί-το τέλος τριών μηνών τέλους ( ή μήπως τριάμιση χρόνων τέλους?) και ένα σπίτι ελαφρώς πιο άδειο από πράγματα αλλά πιο γεμάτο από ενέργειες –ένας ηλεκτρισμός που στοιχειώνει

και τώρα διασχίζω την πόλη με το άλλο χαμόγελο- το παγωμένο που σταματάει τη μνήμη
και εξακολουθώ να χάνομαι κάπως ευχάριστα στους δρόμους και να μην ακούω τα κορναρίσματα λόγω της αδιάκοπης μουσικής που αναστέλλει –αλλά όχι πολύ- τη σκέψη
και αποζητώ επίμονα μόνο εκείνες τις σύντομες στιγμές θερμότητας κάτω από τα άφθονα κομμάτια πολύ έντονου ήλιου που τρυπώνουν στο αστικό δασός τα μεσημέρια - απόψυξη

Παράδοξο: αν και έχω απίστευτα κακή αίσθηση προσανατολισμού για κάποιο άτυπα μεταφυσικό λόγο όσος κόσμος και να υπάρχει γύρω μου πάντα εμένα θα επιλέξουν για να ρωτήσουν –παρ΄ ότι είμαι διαρκώς δικτυωμένη και αφηρημένη-θα περιμένουν να βγάλω τα ακουστικά και θα ξανακάνουν ανυπόμονα την ερώτηση –στην αρχή με ενοχλούσε τώρα πια έχω συνηθίσει…ίσως να είναι και αυτό ένα από αυτά τα υπερ-κοσμικά αστεία –πάντα πίστευα στο χιούμορ του σύμπαντος-
έχοντας πάντα πάντως την αίσθηση ότι ξέρω, τους απαντώ-συνήθως με μεγάλη σιγουριά

νομίζω ότι οφείλω μια μεγάλη συγνώμη σε όλους εκείνους τους άμοιρους αθηναίους που έχω οδηγήσει λάθος λοιπόν…

παζλ

κάθε νύχτα που σε περιμένω
και δεν έρχεσαι
κερδίζω ένα σκέλος ελευθερίας

κάθε εβδομάδα γίνομαι αισίως
όλο και πιο ελεύθερη

φοβάμαι όμως ότι στην τελική εικόνα
θα λείπει ένα κομμάτι

Ειλικρίνεια

Β Estas astravesada como el dia miercoles.

C Έτσι είμαι εγώ. Υπάρχω μετέωρη. Ποτέ ασάλευτη, ποτέ μόνο αυτό ή μόνο εκείνο, πάντα σε κίνηση, από το ένα άκρο ώς τις απώτατες εσχατιές του άλλου.

Β Γλυκό

Α Ένα άγγιγμα.

Β Τι γλυκό ρε γαμώτο

Μ Και γράφει

C Που πήγε η προσωπικότητά μου;

A Γέρασα, δεν είμαι για τέτοια.

Μ Δεν θα μπορούσα να σ΄αγαπήσω πιο λίγο

Β Δεν θα μπορούσα να σ΄αγαπήσω πιο πολύ

Μ Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής,

C (πότε είμαι "απόλυτα ειλικρινής";)

Β Μην το ανεχτείς άλλο



C Όλα αυτά δεν έγιναν ποτέ

(Σάρα Κέην- Λαχταρώ)

stand up

πόσων ωρών σιγή για τόσες χαμένες αισθήσεις?

προειδοποίηση

άχρηστο υλικό
μοιάζει τόσο ανθεκτικό και σκληρό

αλλά χαλάει με ένα λεπτό λέξεις

Rien ne va plus

Σαν να πονάει κομμένο άκρο

δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να απαλύνεις την οδύνη

μόνο να πάρεις απόφαση ότι αυτό δεν υπάρχει

over

χθες βράδυ έγινα πολλά μικρά αστραφτερά θρύψαλα
Και σκόρπισα θριαμβευτικά στο πάτωμα

καλύτερα μην περπατάς ξυπόλυτος σήμερα.

κόβω

dont speak

...και ίσως μια από αυτές τις μέρες να ανακαλύψουμε το Νόμο της Παγκόσμιας Έλξης

Άκου να δεις

Είναι κάποιες νύχτες που νιώθω ότι δεν το γνωρίζω αυτό το αλαζονικό διακλαδωτό σου αλφάβητο – που οι λέξεις δεν είναι αυτές που νόμιζα
και τα αστεία με τα οποία γελούσα είναι τελικά παροιμίες
Τούτος ο διδακτισμός όμως ξέρεις, δεν με αφορά καθόλου
γιατί εγώ διαβάζω πάντα τις οδηγίες που θέλω
και το δικό σου manual επαναλαμβάνεται σπειροειδώς άσκοπα
Γιαυτό σώπα καλύτερα
και άσε με στις πολύπλοκες μακροσκελείς φωτογραφικές μου ιστορίες
Που μπορεί να είναι χαρωπά αυτοσχέδιες εντέλει
Αλλά με ησυχάζουν πάραυτα
αποτελεσματικώς
Σαν hypnostendon

στο Kassel αδερφές μου στο Kassel...

RV297

vivaldi χειμώνας

ομολογώ με το κεφάλι χαμηλά ότι το πρόσεξα πρώτη φορά στο soundtrack του old boy

να το ακούς κυκλοφορώντας μέρα μεσημέρι στην πόλη

και δεν σε αγγίζει τίποτα

Δύο καθέτως

Αυτή η γραμμή δίπλα στο στόμα γράφει καλά, κράτησέ την...
Πόσες παλιές εικόνες πρέπει να σβήσω για να σε δω όπως είσαι τώρα ?
Τελικά ποτέ δεν είσαι τόσο μόνος όσο όταν είσαι με παρέα-Α. είχες δίκιο…
Είχα υπερτιμήσει τα μεγέθη once more αλλά μπορεί και να είμαι σε φάση συγχώρεσης -τυχαίως και αιφνιδίως

Φ όπως φυλακή όπως φιλία όπως φορέβερ-πάντα προτιμούσα τα σταυρόλεξα από τα sudoku-τις λέξεις από τους αριθμούς γαρ
φτου σου…(ξελευθερία)

Χάρισμα

Την άλλη φορά που θα αποφασίσεις να μου χαμογελάσεις,
σε παρακαλώ, να έχεις βουρτσίσει τα δόντια σου

ΑΣ

Η επόμενη συνάντηση των Ανώριμων Συναισθηματικών θα γίνει την άλλη Πέμπτη στο γνωστό μέρος. Παρακαλώ να μη λείψει κανείς

...

Pasolini is me
'Accattone' you'll be
I entered nothing and nothing entered me
'Til you came with the key
And you did your best but
As I live and breathe
You have killed me
You have killed me
Yes I walk around somehow
But you have killed me
You have killed me
Piazza Cavour, what's my life for?
Visconti is me
Magnani you'll never be
I entered nothing and nothing entered me
'Til you came with the key
And you did your best but
As I live and breathe
You have killed me
You have killed me
Yes, I walk around somehow
But you have killed me
You have killed me
Who am I that I come to be here?..
As I live and breathe
You have killed me
You have killed me
Yes I walk around somehow
But you have killed me
You have killed me
And there is no point saying this again
There is no point saying this again
But I forgive you,
I forgive you
Always I do forgive you...

Spring fever

Θέλω με κάποιο τρόπο να απαλλαγώ από αυτή την αναίτια αισιοδοξία γιατί με γεμίζει άγχος-να την ξεπλύνω να την κουρέψω να την πετάξω από πάνω μου –παραδόξως με βαραίνει και με εκνευρίζει ύπουλα-θέλω να μην περιμένω τίποτα πάλι-είναι πολύ πιο απλό
αυτή η ακαθόριστη μυρωδιά της άνοιξης τα βράδια είναι σαν τριπάκι - με το που βγαίνω από το αυτοκίνητο χαμογελάω αυτόματα σαν από τικ και μετά έρχεται η αιώρηση-δεν αποφασίζω να το τρυπήσω το μπαλόνι όμως και ας έχω τόσες μαζεμένες βελόνες-τρυπάω τα δάχτυλά μου – μάλλον φοβάμαι το μπαμ
αυτή η νοσταλγία του μέλλοντος έχει αρχίζει και με κουράζει
και φαντάσου ότι ακόμα αναρρώνω από μοναχικά Σάββατα

Απόψε

Όλα αυτά τα σκουπίδια και η μυρωδιά της Άνοιξης δεν χάθηκε-λίγο ακόμα και μόνο τα ποντίκια θα έκαναν φέτος Πάσχα-κι όμως τα πρωινά θέλω να λιάζομαι ξαπλωμένη στα πεζοδρόμια που έχουν αρχίσει να θερμαίνονται από τον Απριλιάτικο ήλιο και τα βράδια να ουρλιάζω σεληνιασμένη από την πανσέληνο-αυτή η Σαρακοστή ήταν θανατηφόρα σαν overdose-ενίοτε νιώθω μια τεράστια και παντελώς αναίτια ευτυχία που νομίζω ότι θα σταματήσει η καρδιά μου-σχεδόν sublime-μόνο που φοβάμαι την πτώση-άντε να αναστηθούμε να τελειώνουμε-αν έρθεις την Κυριακή μπορείς να μου κρατάς ένα κόκκινο τριαντάφυλλο; por favor...

Ολομόναχοιμαζί

Every time i think of youI feel shot right through with a bolt of blue.It's no problem of mine but it's a problem I findLiving a life that I can't leave behindThere's no sense in telling meThe wisdom of a fool won't set you freeBut that's the way that it goesAnd it's what nobody knowsWhile every day my confusion growsEvery time I see you fallingI get down on my knees and prayI'm waiting for that final momentYou'll say the words that I can't sayI feel fine and I feel goodI'm feeling like I never shouldWhenever I get this way, I just don't know what to sayWhy can't we be ourselves like we were yesterdayI'm not sure what this could meanI don't think you're what you seemI do admit to myselfThat if I hurt someone elseThen I'll never see just what we're meant to beEvery time I see you fallingI get down on my knees and prayI'm waiting for that final momentYou'll say the words that I can't say

Inside joke

should we talk about the weather?

I would prefer not to

Τα δωμάτια του Καπάτου είναι ένας θεσμός όπου έχει πλέον δικαιωματικά καθιερωθεί το κάθε πέρσι και καλύτερα. Τα φετινά είναι αβάσταχτα. Η πεμπτουσία του κλισέ και η αποθέωση του κοινότυπου. Αναρίθμητος στυλάτος κόσμος που δεν έχει τίποτα να προτείνει- στείρες αναπαραγωγές, χιλιοειπωμένα και χιλιοειδωμένα εφφέ, κακό χιούμορ και αξιοπρόσεκτη έλλειψη πνευματικότητας και ουσίας. Όσο περίτεχνο και να είναι το περιτύλιγμα δυστυχώς-και ευτυχώς-η χαζομάρα δεν κρύβεται. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να είναι κανείς επιεικής με την ευκολία και να δικαιολογεί το λίγο. Δεν μιλάω για έλλειψη ταλέντων- μόνο για τεμπελιά και επιφανειακότητα. Για πόσο ακόμα η τέχνη θα εξαντλείται σε φτηνά αστεία χωρίς βάθος και εντυπωσιακές και εξυπνακίστικες βιτρίνες? Βοήθειά μας και έρχεται και η Biennale...

Έκλειψη

Μετά από μία αναπάντεχα εκτενή κοινωνική μάζωξη σε ισόγεια ταβέρνα τοπικού χαρακτήρα και μια θεαματική ομολογουμένως ήττα ελαφράς και πρώιμης συναισθηματικής –μάλλον-φύσεως που βιώσαμε- σχεδόν ομαδικώς θα έλεγα -σε γνωστό bar της πόλης όλο το team ρακοποσίας και συμπαράστασης που μας πήρε μέχρι την τετάρτη πρωινή, τουλάχιστον, βρέθηκα να ξυπνάω το παρόν ξημέρωμα, μόνη-ατυχώς- με μια γάτα –τη δικιά μου- να χοροπηδάει κυριολεκτικά σαν κουρδιστή γύρω μου απολύτως αμετάπειστη να σταματήσει…Μετά από πάμπολλες ώρες μέσα στις οποίες ακολούθησαν δραστηριότητες όπως γυμναστική, μπάνιο, καλό φαγητό και πάρα πολύ νερό-πέρα από τις εργασιακές υποχρεώσεις- ο πονοκέφαλος και οι ζαλάδες εξακολουθούν και γενικώς η αφυδάτωση αμετάκλητη…Θα συμφωνήσω μεν ότι η εναλλαγή ρακί, τεκίλας και πόρτο δεν ήταν ό,τι καλύτερο από άποψη επιλογής αλλά θα υποκύψω στα ίχνη υποκουλτούρας που ομολογώ ταπεινά -μια και εδώ θεωρητικά μπορώ να είμαι λίγο παραπάνω εγώ απ’ ότι εκτός διαδικτύου-ότι ενυπάρχουν κάπου μέσα μου και θα αποφανθώ –αψηφώντας ανέμελα την κατά τα άλλα σκληροπυρηνική μηδενιστική λογική μου που έκανε, και κάνει, την μαμά μου να ωρύεται και τρέλαινε τους εκάστοτε γκόμενους (μου)-ότι εμένα αυτή η άτιμη η έκλειψη με επηρέασε σημαντικά...Ότι λοιπόν και να λέει ο κατά τα άλλα καταπληκτικός κύριος Σιμόπουλος για το ότι μόνο τα ζώα επηρεάζονται-γεγονός που βίωσα εκτενώς μια και το χνουδωτό μου ξυπνητήρι στριφογυρνούσε σαν σβούρα όλη την ημέρα ρίχνοντας διάφορα πράγματα εδώ και κει- εγώ στο θέμα του φαντασμαγορικού αυτού φαινομένου και των επιδράσεών του στον –εξαιρετικά ευαίσθητο αυτό τον καιρό-ψυχισμό μου θα συμβουλευόμουν –το λέω και σας ορκίζομαι ότι κοκκινίζω εντυπωσιακά- μόνο τον κύριο Λεφάκη (άντε και τον κύριο Πανόπουλο…). (Πρώτη και τελευταία φορά που λέω κάτι τέτοιο- ήδη νομίζω ότι ακούω τα κοκάλα του Νίτσε να τρίζουν)
Ασυνεννοησία? Πλήρης αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας? Επιθετικότητα? Εσωστρέφεια? Μιζέρια? Κυκλοθυμικότητα?(υπάρχει τέτοια λέξη?) Δεν το ορίζω απολύτως αλλά εγώ αυτά βίωσα και από και προς εμένα και σήμερα και εχθές και όχι, δεν ήταν προβολή της δικής μου διάθεσης γιατί, πραγματικά, δεν έχω τέτοιες τάσεις…Και μέσα σε όλα αυτά με κατέκλυσαν διάφοροι προβληματισμοί σχετικά με ομόκεντρους κύκλους που κλείνουν γύρω μου και ανακαλύπτω σαστισμένη ότι διάφοροι γνωστοί και φίλοι από διάφορες κατευθύνσεις γνωρίζονται μεταξύ τους και ότι με τις νέες γνωριμίες όλο και κάποιοι κοινοί γνωστοί θα βρεθούν και αν και ομολογώ δεν ξέρω αν είναι μικρός ο κόσμος ή μεγάλοι οι άνθρωποι- πάντως σίγουρα μεγάλος δεν είναι, άντε κάποιων μεσαίων διαστάσεων-πλέον δεν τα θεωρώ όλα ευχάριστες και κωμικές συμπτώσεις αλλά μεταφυσικές απειλές—πόσο μάλλον μέσα σε αυτό το εκλειπτικό φάσμα-σε λίγο όλοι θα ξέρουμε τους όλους και για τους όλους επίσης και δεν θα υπάρχει κάτι νέο να ανακαλύψεις και σίγουρα τίποτα να κρατήσεις για σένα…(Και ήδη έχω καεί κατά περιόδους)

Τέλος πάντων ενδεχομένως να πρόκειται για κάποιο παροδικό παραλήρημα λόγω ημέρας…

karma

Αφελώς ορμώμενη από μια αιτιοκρατική αντιμετώπιση ακόμα και των πιο τετριμμένων και τυχαίων συμβάντων μπαίνω συχνά σε ομολογουμένως σχεδόν παράλογες διαδικασίες όσον αφορά στο λόγο που κάποιες συγκεκριμένες εσπευσμένες στιγμές δεν προλαβαίνω το λεωφορείο, που χάνω δια παντός κάποια αγαπημένα αντικείμενα ή που όλα τα τηλέφωνα που περιμένω διακαώς χτυπάνε αποκλειστικά και μόνο τις στιγμές που δεν μπορώ να τα σηκώσω. Σε μια τέτοια φιλοσοφική διάθεση με εισήγαγε για άλλη μια φορά ένα χθεσινοβραδινό γεγονός, όταν μέσα σε μια κατάσταση ανέλπιδης εσωτερικής γκρίνιας και κατήφειας και έχοντας πάρει στωικά τον δρόμο μου προς το γυμναστήριο αναμένοντας μήπως και εκεί εξαντληθώ επαρκώς για να σταματήσω να σκέφτομαι, μια παλιά ξύλινη βιβλιοθήκη- αμελώς τοποθετημένη σε έναν τοίχο στο δρόμο και σχεδόν αιωρούμενη – έχασε την ισορροπία της και με βρήκε στο κεφάλι. Παρά τον πόνο, τη ζάλη και την πρόσκαιρη τύφλωση και μετά από μια κινηματογραφική σχεδόν σεκάνς όπου το αστικό γύρω τοπίο έπαιρνε διάφορες ακαθόριστες κλίσεις, δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ ότι αν βρισκόμουν στην Αμερική θα μπορούσα να βγάλω χρήματα από αυτό το περιστατικό-αποκτώντας όμως πολύ σύντομα την συναίσθηση ότι εξακολουθώ να βρίσκομαι στη δεδομένη πλευρά του Ατλαντικού συνέχισα με αργό αν και όχι ιδιαίτερα σταθερό βήμα την πορεία μου προς το γυμναστήριο αναμένοντας να μου έχει συμβεί κάτι εντυπωσιακό-αθεράπευτα πλανεμένη από φιλμικές μυθολογίες-όπως να μπορώ να ακούω τη σκέψη των άλλων ή να βλέπω μέσα από συμπαγείς επιφάνειες και διάφορες άλλες υπερ-ηρωικές ιδιότητες τέλος πάντων. Όταν μετά το πέρας του προγράμματος γυμναστικής -το οποίο βγήκε με μια αξιοσημείωτη δυσκολία ομολογώ παρά τις φιλόδοξες αξιώσεις μιας γυμνάστριας κωμικά eighties-κατέληξα στο ότι το ατυχές και επώδυνο γεγονός δεν μου άφησε κανένα, προφανές τη δεδομένη στιγμή τουλάχιστον, θετικό κατάλοιπο-δεν είχα γίνει η Superwoman ούτε καν κάτι σε Βιονική γυναίκα-εκτός από ένα ιδιαίτερα ογκώδες-για το μέγεθος του κεφαλιού μου- καρούμπαλο, και εξακολουθώντας να αρνούμαι πεισματικά την περίπτωση του τυχαίου, άρχισα να ερευνώ το θέμα μεταφυσικά. Αν υπήρχε λοιπόν κάποιος απώτερος μαγικός σκοπός να υποστώ αυτό το χτύπημα, αν το Σύμπαν μέσα στην αυτοσυνείδησή του αποφάσισε να μου πει κάτι καρμικό με αυτό τον μυστηριώδη τρόπο ομολογώ ότι δεν το έκανε επιτυχημένα, γιατί εγώ δεν κατάλαβα τίποτα...Γυρνώντας σπίτι έτρεφα ακόμα μια μικρή ελπίδα ότι δεν είχα τελειωτικά ερευνήσει τις πιθανές επιπτώσεις του περίφημου χτυπήματος-και βλέποντας τη γάτα μου να με περιμένει με κάποια προσμονή πίσω από την πόρτα αυτοσυγκεντρώθηκα προσπαθώντας να επικοινωνήσω μαζί της ή έστω να καταλάβω τη γλώσσα της. Δε χρειάστηκε καμιά μαγική ικανότητα – ούτε γνώση της γλώσσας του ζωικού βασιλείου για να καταλάβω εν τέλει ότι απλώς πεινούσε, και η τελευταία μου ελπίδα εξανεμίστηκε άδοξα…Μια μέρα μετά και τον λόγο ακόμα να τον βρω-μόνο που και που ανακαλύπτω ότι η μνήμη μου κάνει διακοπές- άνευ αποδοχών –και ότι όταν μασάω με πονάει το καρούμπαλο που μου έχει παραμορφώσει δυσάρεστα τη δεξιά πλευρά του κεφαλιού…
Σε παρακαλώ την επόμενη φορά που θα θελήσεις να μου πεις κάτι πες το μου πιο ευγενικά...